De trap naar Dionysos van Luca di Fulvio

Titel De trap naar Dionysos
Auteur Luca di Fulvio
Oorspr. titel La scala di Dioniso © 2006 | Vertaling: Anneke Penella-Drijver
Gegevens Paperback | blz. 400 | Karakter Uitgevers | 2011
ISBN 978 90 6112 566 2
NUR/NUGI 305 (literaire thriller)
Gelezen 20 t/m 28 oktober 2011
Waardering
Inhoud:

Milton Germinal, een jonge politie-inspecteur met een vrij ernstige heroïneverslaving wordt gearresteerd tijdens een politie-inval in een smerige kroeg waar de eigenaar zijn klanten zelf heroïne toedient. Germinal wordt in rang teruggezet en overgeplaatste naar een van de armoedigste wijken van Londen, waar hij onder andere moet zorgen dat er geen opstand uitbreekt onder de arbeiders, die in armzalige omstandigheden wonen.

Zijn overplaatsing valt samen met de komst van een groot circus naar de stad, een grote karavaan die wordt omgeven door een zweem van mysterie en waarachter een anonieme geldschieter blijkt te zitten. Niet lang nadat dit circus in Londen is neergestreken, breekt de eerste opstand van de arbeiders van de plaatselijke suikerfabriek uit en wordt een aantal huiveringwekkende moorden gepleegd.

De moordenaar lijkt een macaber plan te hebben: hij heeft het gemunt op vrouwen van de aandeelhouders van de suikerfabriek - vrouwen die tot de hoogste sociale klasse behoren -  en hij lijkt Germinal uit te willen dagen door op de plaats delict attributen achter te laten. Langzamerhand dringt het tot de inspecteur door dat de moordenaar de mythische Dionysos wil nabootsen, die als doel had om de onrechtvaardige en vroege dood van zijn moeder te wreken.
 

Recensie:

Bij vlagen zware klim maar met een wondermooie beloning

Na het verrassend mooie epos De Tinseltown Maffia keek ik vol verwachting uit naar het volgende werk van Luca di Fulvio: De trap naar Dionysos maar dat was in het begin wel even slikken. Het is namelijk een totaal ander boek dan zijn voorganger. Niet alleen qua inhoud maar ook qua schrijfstijl. Aanvankelijk had ik daar best moeite mee maar het werd allengs beter al was het af en toe nog even flink doorbijten. Maar mijn doorzettingsvermogen werd beloond met een prachtig slot.

De jonge inspecteur Milton Germinal wordt tijdens een drugsrazzia gearresteerd. Omdat hij eerder drie kinderen, waar onder de zoon van de hoofdcommissaris uit de klauwen van een ontvoerder, heeft gered, komt hij er ondanks zijn drugsverslaving met een demotie en overplaatsing naar Mignatta, een armoedige buitenwijk van Londen, vanaf. Daar krijgt Germinal te maken met een commissaris die danst naar de pijpen van de aandeelhouders van de suikerfabriek die in dit district de dienst uitmaken. Na een brute moord op een vrouw van één van de aandeelhouders wordt Germinal op de zaak gezet.

Net als De Tinseltown Maffia speelt De trap naar Dionysos zich af in de 19e eeuw. Speelde het eerstgenoemde verhaal zich af in Italië en Amerika in zijn tweede werk verplaatst Di Fulvio het speelveld naar Engeland ten tijde van de Industriële Revolutie. Er heerst grote onvrede onder de arbeiders van de suikerfabriek waar meer broeit dan alleen de pap van geraffineerde suikerbieten. Het socialisme is in opkomst en de arbeiders die onder zware omstandigheden voor een schamel loon hun werk moeten doen, roeren zich. Een mysterieus circus dat in de buurt hun tenten heeft opgezet, zorgt voor enige afleiding maar al snel gaat het gesprek over de wrede moordenaar die de vrouw en de personele staf van een aandeelhouder van de fabriek heeft vermoord. Aan inspecteur Milton Germinal de ondankbare taak deze zeer bizarre moorden op te lossen. Hij doet dat op zijn eigen, soms onnavolgbare, wijze. Langzamerhand dringt het tot hem door dat de moordenaar de mythische Dionysos uit de Griekse oudheid wil nabootsen, die de onrechtvaardige en vroege dood van zijn moeder Semele wilde wreken.

De wereld die de Romein Luca di Fulvio zijn lezers in De trap naar Dionysos voorschotelt is grauw en grijs en doet surrealistisch aan. Het karakter Milton Germinal doet denken aan Sherlock Holmes. Deze welbekende, onaangepaste speurder gebruikte ook geestverruimde middelen en had eveneens een geheel eigen aanpak. Ook de door Di Fulvio gecreëerde sfeer herinnert aan de boeken van Sir Arthur Conan Doyle. Naast de zonderlinge inspecteur bevat het verhaal meer markante personages zoals: De Chemicus, De Mechanische Man en de mysterieuze “graaf zonder mouwen”, de aan focomelie lijdende arts Noverre - hoofd van het Instituut van Misvormingen - met wie Germinal een bijzondere band ontwikkelt.

De trap naar Dionysos is een hallucinerende thriller vol tegenstellingen. Het is mooi en lelijk, grof en teder, hard en zacht en zo kan ik nog wel even doorgaan. De titel met de verwijzing naar de Griekse mythologische figuur Dionysos - de god van o.a de vruchtbaarheid, de wijn, het plezier en de dans - is goed gekozen want bijna iedereen in dit verhaal lijkt beneveld te zijn. Zijn ze niet in de roes van de drank of drugs dan is het wel van de overwinning, roem of seks. Di Fulvio weet sommige zaken bijzonder fraai te omschrijven maar bij andere overdrijft hij naar mijn mening. Het verwoordt dezelfde zaken op meerdere manieren en dat stoorde mij soms bij het lezen. Afgezien daarvan zit het verhaal goed in elkaar met op het eind zestien, zéér indrukwekkende treden.
De trap naar Dionysos
mag dan bij vlagen een zware klim zijn maar eenmaal boven aangekomen wacht een wondermooie beloning.

© RtH 10-11-2011