Recensie:

Op het juiste spoor.

Dwaalsporen stond bij mij al een aantal jaren ongelezen in de kast. Aangezien ik het boek had gekregen, voelde ik me verplicht het een keer te gaan lezen maar ik zag er enigszins tegenop. Ik ben namelijk geen fan van Mankell. Eerder heb ik De vijfde vrouw (niet onaardig), Moordenaar zonder gezicht en De honden van Riga (beide weinig aan) gelezen. Ik vond Kurt Wallander maar een zwaarmoedige man die een schop onder zijn achterste moest hebben en voornoemde boeken over het algemeen dan ook behoorlijk langdradig. Vandaar mijn jarenlange aarzeling om aan Dwaalsporen te beginnen.

Omdat het boek zich afspeelt tijdens een zomer met een groot voetbaltoernooi leek me dit, met het EK voetbal van 2008 voor de boeg, een uitgelezen moment om eens mijn eigen opgelegde taakstraf te gaan vervullen. En het moet gezegd, ik heb er geen moment spijt van gehad. Ditmaal werd het geheel niet overheerst door de sombere stemmingen van Wallander maar stonden de speurtocht naar de moordenaar en het motief achter de zeer macabere moorden centraal.

Wallander is ooggetuige als een jong meisje uit pure angst zichzelf in brand steekt in een verlaten koolzaadveld. Een duidelijk geval van zelfmoord. Ongeveer rond dezelfde tijd wordt een oud minister van Justitie op een bizarre wijze om het leven gebracht. Staan deze misdaden met elkaar in verbinding of zijn het twee losse zaken? Het team van Wallander gaat op onderzoek uit maar alle sporen lijken dood te lopen. Terwijl Zweden in de ban van het WK is en zindert onder de zomerhitte, kan Wallander de doden maar niet laten rusten.

Vanaf de allereerste tot de laatste bladzijde heeft dit verhaal mijn aandacht weten vast te houden. Het was lang onduidelijk wie achter de moorden zat maar het waarom was me redelijk snel duidelijk al wist ik niet precies hoe de vork in de steel zat. Ik vond het grappig hoe Mankell de prestaties van Zweden op het WK van 1994 zijdelings in het boek heeft verwerkt. Het bracht wat herinneringen boven die ik alweer was vergeten o.a. aan Thomas Brolin en de spraakmakende keeper Ravelli. Dat Kurt Wallander niet om voetballen geeft, verbaast me niets. Hij is een man die zich sowieso moeilijk kan ontspannen en zeker niet ten tijde van een lastige en droevige zaak. Ik kan me zijn onbegrip voor de voetbalgekte echter goed voorstellen want hoewel ik een voetballiefhebber ben, vind ik de oranjegekte met wuppies, welpies enz. zacht uitgedrukt behoorlijk infantiel.

Voor het eerst heb ik begrepen waarom Mankell zoveel fans heeft. Ondanks mijn bedenkingen vooraf vond ik Dwaalsporen een prachtig en geloofwaardig boek met menselijke personages en onmenselijk leed. Leuk is ook de ontwikkeling met zijn dochter Linda te volgen die hier nog steeds zoekende is maar je steeds volwassener ziet worden. Wie weet ga ik toch nog eens een Mankell lezen want ik heb het idee dat hij en ik nu eindelijk eens op hetzelfde spoor zitten.

P.S. Een ding is me niet duidelijk geworden. Hoe heeft de moordenaar het lijk van de minister onder de boot gekregen?

© RtH 25-06-2008