Drakenziel van Robin Hobb

Titel Drakenziel (Deel 2 van De Kronieken van de Wilde Regenlanden)
Oorspr. titel Dragon haven  ©  2009 | Vertaling: Fred & Eric Karreman
Gegevens Gebonden | blz. 496  | Luitingh Fantasy | 2010
ISBN 9789024531066
NUR/NUGI 334 (fantasy)
Waardering 8
Inhoud:

Het besluit van de Hoge Raad van de Wilde Regenlanden om de draken naar meer geschikte jachtgronden stroomopwaarts te verhuizen, is niet helemaal naar wens verlopen. De opzet om tegelijk van de minst gewenste menselijke bewoners van de wouden af te komen is mede door de intelligentie en het inzicht van de zestienjarige Thymara voorkomen. Maar andere, onvoorziene problemen dienen zich aan...

Recensie:

En de enerverende tocht gaat verder

Omdat ik wat achterliep met lezen, kon ik na Drakenhoeder - het eerste deel uit de serie van De kronieken van de Wilde Regenlanden – meteen door met het vervolg Drakenziel. In het verleden liet ik er vaak lange tijd tussen zitten voordat ik aan een volgend deel uit een serie van Robin Hobb begon. Tegen die tijd waren sommige personages en gebeurtenissen al aardig ver weggezakt. Ditmaal ben ik voor de verandering direct verdergegaan en dat is me goed bevallen. Het leest een stuk prettiger als alles nog vers in het geheugen zit.

In Drakenhoeder is een kudde draken met hun verzorgers, jagers en andere begeleiders op pad gestuurd om droge en voedzamere jachtgronden te zoeken. Het uiteindelijke doel is het vinden van de Ouderlingenstad Kelsingra maar niemand weet waar deze precies ligt áls het al bestaat. De draken hebben vage herinneringen aan deze mythische plaats en in oude manuscripten wordt Kelsingra ook genoemd maar nergens staat de exacte locatie vermeld. Toch begeeft de gemêleerde groep zich vol goede moed stroomopwaarts op de Wilde Regenrivier op zoek naar het “beloofde land”.

In dit tweede deel worden de draken steeds sterker en onafhankelijker maar ook de hoeders veranderen onder invloed van hun draken. Naarmate de ontdekkingsreis vordert, nemen de voorraden af en de spanningen toe. Niemand weet wat hen nog te wachten staat op deze barre tocht en de twijfels over het welslagen van deze riskante onderneming worden alsmaar groter. Helemaal als de expeditie ook nog eens door een vreselijk noodlot wordt getroffen. De gevolgen zijn rampzalig en de vertwijfeling slaat toe. De onzekerheid onder de deelnemers groeit en de saamhorigheid vermindert. Dit laatste komt mede door een infiltrant met alternatieve plannen want niet iedereen is meegegaan om de draken een betere toekomst te bieden. Sommige expeditieleden hebben zich vanwege andere, meer duistere, motieven voor dit onzekere avontuur aangemeld.

Het is knap hoe Robin Hobb de aandacht van de lezer weet vast te houden met niet veel meer dan een schip op een verraderlijke rivier met een bont gezelschap aan volgers en draken op een zoektocht naar een vergeten stad. Het decor van de reis verandert nauwelijks en bestaat voornamelijk uit water, modder en kou en toch blijven de gebeurtenissen boeien. Dat komt vooral door de levendige beschrijvingen van de uiteenlopende, interessante personages waarmee je in Drakenhoeder al kennis hebt kunnen maken en de ontwikkelingen die ze doormaken. Je leeft met hen mee: je krijgt honger, lijdt kou, voelt de twijfel en de vlinders van opbloeiende romances.

Drakenziel is het meeslepende tweede deel uit De kronieken van de Wilde Regenlanden. Kende het voorgaande boek nog een onbevredigend en abrupt einde daar is dit keer geen sprake van. Op de flap staat dat dit deel het slot is van de serie  maar - ook al is het in tegenspraak met de voorgaande zin - het einde van het verhaal schreeuwt eigenlijk om een vervolg. Gelukkig zag Robin Hobb dat ook op tijd in want er komen nog twee “kronieken” uit, te weten: Drakenstad en het echt laatste deel Drakenbloed.

© RtH 21-9-2011