Drakenhoeder van Robin Hobb

Titel Drakenhoeder (Deel 1 van De Kronieken van de Wilde Regenlanden)
Oorspr. titel Dragon keeper  ©  2009 | Vertaling: Fred & Eric Karreman
Gegevens Gebonden | blz. 415  | Luitingh Fantasy | 2009
ISBN 9789024528769
NUR/NUGI 334 (fantasy)
Waardering 8-
Inhoud:

Thymara is een meisje van de Wilde Regenlanden dat, hoewel net zestien jaar, de huwbare leeftijd ver voorbij is. Erger nog, in fysiek opzicht wordt zij getekend door de vloek die op de Wilde Regenlanden rust. In familiesfeer heeft Thymara het ook niet gemakkelijk. Haar moeder beschouwt haar als een last. Gelukkig houdt haar vader zielsveel van haar. Samen oogsten ze het voedsel en de handelswaar die zich in de boomtoppen van de wildernis bevinden. Hoog in de bomen, want de grond is het terrein van de draken.

Een bron van zorg is dat met die draken sinds kort iets mis is. Door het veelvuldig en soms vroegtijdig uitkomen van hun cocons, die vanwege hun toverhout zeer gewild zijn, telt de jongste generatie draken tal van misvormingen. Zo missen sommige de intelligentie en het scherpe instinct dat hun ras eigen is. Het vermoeden bestaat dat de jonge draken in toenemende mate gevaar zullen opleveren voor de menselijke bevolking.

Om ongelukken te voorkomen besluit de Hoge Raad van de Wilde Regenlanden om de draken naar de meer geschikte jachtgronden stroomopwaarts te verplaatsen. Thymara meldt zich vrijwillig aan en kijkt uit naar de lange tocht, niet wetend dat de Raad hoopt niet alleen van de draken verlost te worden, maar tegelijk van de lelijkste en minst gewenste menselijke bewoners. Onder wie Thymara...

Recensie:

Fantasierijke tocht naar het onbekende 

In Drakenhoeder – het eerste deel uit De kronieken van de Wilde Regenlanden – gaat Robin Hobb verder waar ze in Het bestemde schip is gebleven. In dat slotdeel van De boeken van de Levende Schepen werd een verdwaalde en enigszins verdwaasde kluwen zeeslangen door een levend schip en de herboren draak Tintaglia naar oude broedgronden in de Wilde Regenlanden begeleid. In ruil voor bescherming van Tintaglia tegen vijandige belagers beloven inwoners van Beijerstad en de Wilde Regenlanden voor de slangen te zorgen op hun laatste traject naar het stroomopwaarts gelegen broedgebied van de Wilde Regenrivier.

Hobb verlegt het speelveld van de open zeeën van de Levende Schepen naar de besloten wouden van de Wilde Regenlanden waar mensen in bomen wonen omdat het zure water van de Wilde Regenrivier geregeld buiten haar oevers treedt en alles op de grond aantast. De ongezonde leefomgeving heeft zijn weerslag op het uiterlijk van de bewoners evenals op hun nageslacht. Sommige baby’s worden met ernstige lichamelijke afwijkingen geboren en worden na de bevalling achtergelaten in de wildernis. Thymara is één van die kinderen maar haar vader kon het niet over zijn hart verkrijgen om haar te laten sterven en heeft haar, tegen de algemeen geldende regels in, gehouden.

Slechts weinig zeeslangen hebben de barre tocht en de strenge winter in de Wilde Regenlanden overleefd. De beesten die in hun cocon de transformatie van slang naar draak wel hebben volbracht, zijn geestelijk of lichamelijk nog niet volgroeid. Ze kunnen zichzelf onvoldoende redden en zijn afhankelijk van de plaatselijke bevolking die contractueel voor de draken moet zorgen. Maar naarmate deze taak steeds lastiger wordt - en de draken ontevredener - wil men van deze verantwoordelijkheid af. De Raad van de Wilde Regenlanden stelt voor dat de kudde onder begeleiding van een kleine escorte op zoek gaat naar rijkere jachtgronden. Voor het hoeden van de draken worden voornamelijk Wilde Regenlanders als Thymara uitgekozen. Zo wordt de Raad van twee ongewenste elementen uit hun leefgemeenschap verlost.

In Drakenhoeder neemt Hobb je mee naar een nieuwe wereld. Er komen nog enkele oude bekenden uit de voorgaande serie voorbij maar Hobb heeft gekozen voor een nieuwe setting met nieuwe personages en brengt deze weer op de voor  haar kenmerkende wijze, en met veel gevoel, tot leven. De hoofdrollen in Drakenhoeder zijn weggelegd voor de stoere kapitein Leftrin van het Levend rivierschip Tarman, de misvormde Thymara: drakenhoedster van de arrogante en humeurige draak Sintara en de ongelukkig getrouwde Alise. Verder is er nog een belangrijke taak weggelegd voor de parmantige Sedric, secretaris van de man van Alise en haar chaperon gedurende deze reis.

Hobb maakt je deelgenoot van de emoties en gedachten van haar karakters waardoor je voorbij de buitenkant kijkt. Thymara wordt een lief meisje van vlees en bloed ondanks haar reptielachtige voorkomen, Alise verandert van een onderdanige echtgenote in een assertieve vrouw en Leftrin is de spreekwoordelijke ruwe bolster met de blanke pit.

Drakenhoeder is weer een mooie start van een sage die zich afspeelt in een fantasywereld die zijdelings al in De boeken van de Levende Schepen werd genoemd en kort is beschreven in De thuiskomst. Een minpunt is dat dit eerste deel midden in het verhaal ophoudt. Het dwingt je bijna tot het lezen van het vervolg als je wilt weten hoe het verder gaat. Op zich is dat geen straf maar het verdient geen schoonheidsprijs. Ik weet intussen dat De kronieken van de Wilde Regenlanden geen tweeluik is geworden - wat aanvankelijk de bedoeling was - maar een vierluik. Blijkbaar had Robin Hobb nog zoveel inspiratie dat ze besloot het aantal boeken te verdubbelen. Je zult dus nog wat meer pagina’s door moeten, wil je erachter komen hoe het afloopt. De echte fan zal er niet rouwig om zijn want de hoge kwaliteit en meeslepende verteltrant van Robin Hobb staat garant voor vele uurtjes leesplezier. Ook in Drakenhoeder werd ik weer moeiteloos meegesleurd in haar fantasierijke tocht naar het onbekende.

© RtH 8-9-2011