Interview met Robert Goddard

Robert Goddard op de Manuscripta (foto: Carien Touwen)


Begin maart 2008 kreeg ik een mailtje van de toenmalige uitgever BZZTH met het bericht dat Robert Goddard begin september ter promotie van zijn twintigste thriller getiteld Een oude schuld naar Nederland zou komen. Ik kreeg de vraag of ik ook belangstelling had om hem te interviewen? Dat had ik uiteraard maar precies in die periode had ik mijn vakantie geboekt. Toch wilde ik deze kans niet laten glippen en heb ik contact gezocht met Eric van Ezzulia of hij het interview wilde doen en dat we gezamenlijk het verslag konden publiceren. Zo gezegd zo gedaan waarvoor mijn hartelijke dank aan Eric en Natasza Tardio die het vraaggesprek met Goddard heeft gehouden en Carien Touwen voor de foto.

 

Het interview

Een oude schuld is jouw twintigste boek en inmiddels ben je alweer met je eenentwintigste boek bezig. Hoe verklaar je jouw blijkbaar onophoudelijke bron van fantasie?Een oude schuld van Robert Goddard

Ik merk dat, naarmate ik meer schrijf, er steeds meer verhalen komen bovendrijven. Ik denk dat je kan zeggen dat het schrijven op zichzelf mijn bron van inspiratie is. Hoe meer ik schrijf, hoe meer ideen zich ontpoppen. Het schrijven op zich is zeer stimulerend. 

Je schrijft zeer authentiek over allerlei plaatsen in je boeken. Ga je zelf naar die plekken toe?

Ja, ik bezoek al die plekken zelf. Ik hou ervan om authenticiteit in mijn boeken te gebruiken. Dat maakt het echt voor de lezer, daarom reis ik naar alle plaatsen die ik in mijn boek beschrijf. Het grappige is dat ik mijn research altijd in dezelfde periode van het jaar doe, meestal het voorjaar. Hierdoor zijn de weersomstandigheden ook vaak hetzelfde. Ik probeer de plekken in mijn boek weer te geven zoals ik dat zelf ook heb ervaren en tot nu toe lukt dat goed, maar misschien moet ik toch eens in een ander jaargetijde mijn researchreizen plannen. Tijdens het schrijven van Een oude schuld had ik verwacht dat Eusden, de hoofdrolspeler, uiteindelijk ook nog naar Rusland zou reizen, maar uiteindelijk was dat niet logisch. Ik vind dat ergens wel jammer, ik had hem graag in Rusland gezien en er zelf ook naartoe gereisd.

 


"Een goed plot komt van nature"


Je bent vaak omschreven als de meester van plots, ook dit boek heeft weer een ingenieus plot. Wat vind jij belangrijk aan het schrijven van een goeie plot en wat draagt hierbij aan mee?

Wat ik heel belangrijk vind bij het schrijven van een goeie misdaadroman is dat alles moet kloppen. Er mogen absoluut geen losse eindjes meer zijn. Ik besteed vaak maanden aan research en het maken van schemas. Tijdens deze periode reis ik naar de plekken die ik in mijn boek beschrijf, praat ik zo nodig met mensen en probeer ik de tijdlijnen die ik door mijn verhaal laat lopen, zo gedetailleerd mogelijk uit te schrijven. Daarna pas ga ik schrijven en veelal schrijf ik het verhaal dan in n keer op. Ik probeer bij het schrijven mijn plot als uitgangspunt te nemen, zodat alles blijft kloppen. Tot nu toe is het nog niet gebeurd dat bepaalde losse eindjes niet klopten, maar het verhaal zorgt hier zelf ook voor. Een goed plot komt ook van nature en laat zich zeker niet forceren. Dit zou meteen opvallen.

 Wat vind je zelf het leukste aan het schrijven van jouw romans?

Het leukste aan het schrijven van mijn verhalen vind ik het geschiedkundige deel. Ik probeer deze geschiedkundige onderdelen zo subtiel mogelijk in mijn verhalen te verwerken. Het moet geen opsomming van feiten worden, of een losstaande lezing. Bij sommige schrijvers zie je dat wel gebeuren, ik probeer dit zoveel mogelijk te vermijden. Ik vind het leuk wanneer niet meer te zien is wat fictie en wat non-fictie is. Dat houdt het ook leuk voor de lezer.  Met mijn boeken is het mogelijk voor de lezer om dieper in te gaan op de stof die ik in het verhaal beschrijf, maar het is niet noodzakelijk. Ook in dit boek is dit het geval. Zelf vind ik het wel heel leuk wanneer ik van lezers hoor dat ze meer over het onderwerp gaan lezen.

De meeste van jouw karakters zijn vrij normaal, waarom kies je voor dit soort karakters?

Ik kies bewust voor hele normale mensen in mijn boeken. Mensen die herkenbaar zijn voor de lezer, maar ook voor mij. Ik vind het belangrijk dat mijn lezers zich met mijn karakters kunnen identificeren. Ook in Een oude schuld heb ik voor een doodnormale man gekozen. En met een bijna saaie overheidsbaan. Op het moment dat het verhaal begint twijfelt hij aan de keuzes die hij gemaakt heeft in zijn leven en vindt hij zijn werk eigenlijk niet meer interessant. Elke dag hetzelfde ritme, dezelfde mensen en dezelfde problemen. En dan wordt hij plotseling overvallen door zijn ex-vrouw die hem min of meer zijn auto en daarmee een zeer spannend avontuur intrekt. Hij kan zijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken en laat zich steeds dieper in het mysterie trekken.

Heb je wel eens overwogen om iets anders dan een misdaadroman te schrijven?

Niet echt. Misdaadromans is waar mijn hart ligt. Ik heb het wel eens geprobeerd, maar bij elke poging merkte ik dat het uiteindelijk toch weer een misdaadroman werd. Het heeft dus niet veel zin om iets anders te proberen te schrijven. Zoals ik al eerder zei: een plot, maar ook een verhaal leidt zich vanzelf. Forceren heeft weinig zin.

Hoe zou je jouw relatie met je karakters omschrijven?

Ik hou van al mijn karakters. Zelfs van de slechte. Ze hebben allemaal iets bijzonders. Als ik klaar ben met het schrijven van mijn roman dan mis ik ze ook. Desondanks kies ik erover om steeds nieuwe karakters te verzinnen. Het komt niet vaak voor dat ik dezelfde karakters weer laat opdraven in een ander verhaal. Ik heb het wel een keer eerder gedaan met een karakter, maar het is zeker geen sinecure.

 Je bent inmiddels bezig met je eenentwintigste boek. Kun je een tipje van de sluier oplichten?

Ik vertel nooit zoveel over het boek dat ik aan het schrijven ben, maar het volgende boek speelt zich in Antwerpen af. Over een maand zal ik hiervoor naar Antwerpen afreizen om de research voor deze roman te doen.

16 september 2008