Ellen bezoekt de vrouw op twee opeenvolgende dagen, maar als zij op de derde dag de kamer van de vrouw in loopt kan ze haar nergens vinden. En er is niemand op de psychiatrische afdeling die van haar bestaan af weet.

Ellen kan niet geloven dat de vrouw is verdwenen en dat alleen zij haar gezien zou hebben. Dan wordt ze gebeld op haar geheime nummer. Een zware mannenstem vraagt of zij ook bang is voor 'de duistere man'. Het is het begin van een angstaanjagend kat­en­muis­spel om het leven van de onbekende vrouw.

Recensie volgt later:
   

Recensie volgt later:
 

Recensie:

Avontuur bestaat nog

Na het helaas te vroege overlijden van Michael Crichton op zesenzestig-jarige leeftijd werd in zijn nalatenschap nog een half afgeschreven en een voltooid manuscript gevonden. Voor het eerste wordt een auteur gezocht die het af kan maken; het afgerond geheel is postuum uitgebracht als Piraten.

"Als een schip uit Engeland onderweg naar Port Royal een galjoen in de haven van Mantanceros spot, vermoedt kapitein Hunter dat het om een Spaans galjoen gaat dat volgeladen met goud en zilver uit de nieuwe wereld in afwachting is van een konvooi naar Spanje. Hij besluit het schip met toestemming van de gouverneur te kapen. Hunter bedenkt een gewaagd plan en omringt zich met een aantal duistere maar talentrijke figuren die hij nodig heeft om zijn gedurfde voornemen tot een goed einde te brengen. Het eiland is namelijk zo goed als onneembaar en de Spaanse bevelhebber Cazalla is een zeer geduchte tegenstander. Daarnaast kent het Caribische gebied ook nog andere gevaren".

Crichton neemt je in Piraten mee naar het 17e eeuwse Port Royal op Jamaica, een Engelse enclave in een Spaanse wereld. Omdat de Engelse gouverneur niet genoeg manschappen had om de haven te verdedigen - Karel II had het grootste deel van zijn troepen teruggetrokken uit geldgebrek - kreeg iedereen die tegen de Spanjaarden en Fransen wilde vechten een warm welkom in deze stad. Op deze manier kregen zeerovers en andersdenkenden een vrijhaven en de gouverneur een gratis afweer tegen zijn buitenlandse belagers.
Hunter, een stoutmoedige en charmante kapitein, voelt zich prima thuis in de Caribische wateren en Port Royal, dat een mooie uitvalshaven biedt om Spaanse schepen te kapen die volgeladen met zilver en goud - buitgemaakt in Midden-Amerika - langs Jamaica terugvaren naar het moederland.
Een armada van Spaanse schepen overvallen, is echter schier onmogelijk: de vloot is zwaar bewapend en bovendien bevind zich op één galjoen al gauw meer dan duizend bemanningsleden: een te grote overmacht om te enteren. Maar een galjoen afgesneden van zijn konvooi kan met de juiste tactiek, het nodige vernuft en voldoende moed - eigenschappen die Hunter in voldoende mate bezit - worden gekaapt.

Tijdens het lezen moest ik vaak denken aan de stripboeken van Kapitein Roodbaard; de schrik van de zeven zeeën. Hunter herinnerde me aan zijn aangenomen zoon Erik, de sterke Moor had Baba kunnen zijn, alleen de slimme Driepoot ontbrak hoewel de Jood daar ook voor door kan gaan.
Volgens het nawoord schijnt Hunter werkelijk te hebben geleefd evenals enkele andere opgevoerde personages in het boek. Ook een aantal gebeurtenissen zoals de aardbeving in 1662 zijn waargebeurd.

Piraten is in mijn ogen geen thriller maar een spannende avonturenroman waarvan ik in mijn tienerjaren zou hebben gesmuld maar waar ik nu toch de nodige diepgang in mis. Het is een prettig leesbaar en spannend verhaal maar ook voorspelbaar ondanks de op het eind enigszins onverwachte wending maar te weinig om het ver boven het gemiddelde uit te tillen. Piraten is lekkere lectuur voor op het strand onder een palmboom met een koud glas rumcola bij de hand.

© RtH 11-7-2010
   

Recensie:

Zware kost maar luchtig geserveerd

Vlak voor mijn vakantie ontving ik een recensie-exemplaar van De getatoeëerde torso van Helene Tursten. Ik besloot het boek mee te nemen omdat het een redelijk handzaam formaat is. Achteraf gezien maar goed ook want ik had te weinig leesvoer meegenomen.

Op een warme lentedag wordt in de buurt van Göteborg een plastic zak in het water gevonden met daarin de resten van een lijk. Het lichaam is afschuwelijk verminkt: het hoofd, alle ledematen en ingewanden zijn verwijderd. Slechts de gemutileerde torso is overgebleven met op de rug een bijzondere tatoeage. Voor het team van Irene Huss net genoeg om mee aan de slag te gaan. De tattoo leidt naar Kopenhagen waar een soortgelijke moord heeft plaatsgevonden. Huss reist naar de Deense hoofdstad om meer over de andere moord en het slachtoffer te weten te komen. Dan vindt er een nieuwe serie moorden plaats die met het onderzoek van Huss verband lijken te houden.

De getatoeëerde torso is het derde boek met inspecteur Irene Huss in de hoofdrol. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze Zweedse schrijfster. Het was een prettig leesbaar verhaal maar het werd nooit echt spannend. Het kabbelde wat van lunch naar diner, van Zweden naar Denemarken en v.v. Het onderzoek vordert langzaam ondanks de goede samenwerking tussen de Deense en Zweedse recherche. Daarnaast doet Huss ook nog een privéonderzoek naar de verdwijning van een dochter van een ex-buurvrouw.

Vaak wordt het gezinsleven in een thriller onderbelicht maar Tursten laat dit deel juist wel tot zijn recht komen. Irene Huss is getrouwd met Krister, een chef-kok, is moeder van een tweeling in de puberleeftijd en eigenaar van een hitsige hond Sammie genaamd. Ik weet niet of Tursten in haar eigen leven ook met een kok getrouwd is maar het is opvallend dat de lunches en diners nogal uitvoerig werden beschreven. Je zou bijna verwachten dat de recepten als bijlage aan het einde waren toegevoegd.

De quote van "Expressen" op de achterkant dat je dit boek niet kunt wegleggen gaat vast over een eerdere thriller van Tursten want ik had tenminste niet de aandrang om steeds door te lezen. Het motief van de dader is me nooit duidelijk geworden evenmin als sommige verbanden tussen de andere moorden. Ook vond ik het vreemd dat Huss als rechercheur niet wist wat een torso is en ook dat haar Engels zo matig was. De Zweden die ik ooit heb ontmoet, spraken altijd erg goed Engels. 

De getatoeëerde torso lijkt zware kost vanwege het ongewone en gruwelijke sado-necrofiele karakter maar wordt luchtig geserveerd. Hoewel de moorden afschuwelijk zijn, is het geen bloedstollend boek maar m.i. een aardige thriller voor tussendoor of op vakantie.

© RtH 11-7-2010
 

Robin Hood, de eerste bendeleider uit de geschiedenis. Hij is de held van de lagere klassen, maar de prijs voor zijn bescherming is hoog. Klikspanen worden verminkt, verraders worden vermoord, en als er gevochten moet worden, dan dien je te komen.

Alan Dale komt op jonge leeftijd als voortvluchtige dief in deze brute wereld terecht. Als Alan wil overleven moet hij zijn reflexen scherpen, zijn vingervlugheid trainen en zijn muzikale talent ontwikkelen. En bovenal moet hij het vertrouwen van Robin Hood zien te winnen…

Recensie:

De mythe Robin Hood komt meer dan ooit tot leven

Zwaarden, lansen, goedendags, morgensterren, aksen enz. Wapens uit een ver verleden en tegenwoordig alleen nog te bewonderen in musea. In Vogelvrij van Angus Donald worden ze weer uit het vet gehaald en frequent ingezet. Het gaat er niet bepaald zachtzinnig aan toe en de toon wordt al in het begin gezet als bij een verrader de tong wordt afgesneden en het bloed als een fontein uit zijn mond spuit. Welkom in de 12^e eeuw.

"De dertienjarige Alan Dale is een gauwdief maar op een dag wordt hij gepakt als hij door honger overmand een vleespasteitje steelt van een marktkoopman. Hij heeft de pech dat de schout van Nottinghamshire, de hardvochtige Ralph Murdac ter plaatse is en die oordeelt dat de rechterhand van de jongen moet worden afgehakt. Er volgt enige commotie over de wrede straf en in het tumult lukt het Alan zich los te rukken van zijn bewaker. Hij vlucht naar zijn moeder die maar één uitweg ziet en dat is haar zoon onder de hoede van Robin Hood te plaatsen. In het kamp van Hood krijgt Alan een opleiding in taal, muziek en gevechtshandelingen. De jonge Dale wordt groter en sterker en blijkt gezegend met een prachtige stem maar moet ook zijn steentje bijdragen aan de strijd tegen de heersende klasse".

Bij de afwezigheid van koning Henry II - die in het buitenland streed tegen zijn eigen zoon Richard en Fillips II, de koning van Frankrijk - werd Engeland leeggezogen door diens plaatsvervanger Ranulph de Glanville. De pachters en burgerij leefden in armoede en moesten het weinige wat ze verdienden, afstaan aan de schout van het graafschap. Velen konden dit niet langer betalen en moesten voor het gerecht verschijnen. Omdat ze niet op kwamen dagen, werden ze bij verstek veroordeeld en vogelvrij verklaard d.w.z. dat alle rechten je werden ontnomen en iedereen je straffeloos mocht doden, soms zelfs tegen een beloning.

Op zijn zestigste schrijft Dale zijn memoires over zijn avonturen met de vogelvrijen van Robin Hood. Je maakt kennis met broeder Tuck, Little John, Scarlet e.v.a. en waarom ze zich bij Hood hebben aangesloten. Hood is een luis in de pels van de schout van Nottingham die zijn bloed wel kan drinken. Hood lijkt ongrijpbaar maar toch komt Murdac steeds dichterbij.

Hoewel de belevenissen van deze vogelvrije held tot de verbeelding blijven spreken, is er geen enkel bewijs dat Robin Hood ooit heeft geleefd. Er zijn enkele verwijzingen gevonden in oude geschriften maar niets dat er op wijst dat die persoon een bende rechtelozen heeft aangevoerd. Desalniettemin is Vogelvrij een fijn boek waarin de mythe rond Robin Hood natuurgetrouwer en levensechter wordt neergezet dan ooit tevoren. Angus Donald geeft een fraai en waarheidsgetrouw beeld van het leven in de 12^e eeuw ondersteund door veel feiten. Het is een boeiende opmaat voor het vervolg Kruisvaarder dat verslag doet van de avonturen van Robin en Alan tijdens de Derde kruistocht naar het Heilige Land.

© RtH 11-7-2010
  

Recensie:

Een thriller van formaat!

Toen ik de cover van Marine One zag in de zomerbrochure van The house of books kreeg ik er meteen een goed gevoel bij. En mijn eerste indruk was een juiste want James Huston levert wat de achterflap belooft: politieke intrige, rechtbankdrama en razendsnelle actie.

De Marine One - de helikopter van de president van de USA - stort neer in een hevig noodweer. Het land is geschokt en de politiek is op zoek naar een zondebok en die is snel gevonden in het Franse bedrijf WorldCopter die het toestel heeft gebouwd. De fabrikant wordt op basis van een voorlopig rapport van de NTSB (The National Transportation Safety Board) voor de rechter gedaagd door de geslepen advocaat Hackett die optreedt namens de first lady en de andere weduwen van de slachtoffers van de crash. Advocaat Mike Nolan, ex-marinier en helikopterpiloot, wordt gevraagd Worldcopter mede te vertegenwoordigen in deze precaire zaak.

Marine One is een spannend relaas over een Amerikaanse rechtszaak tegen een buitenlands bedrijf; een geding waarbij het Amerikaanse superioriteitsgevoel en nationalisme een grote rol spelen. Het proces is een publieke lynchpartij waarbij emoties en sentimenten een grotere rol spelen dan het achterhalen van de waarheid. De publieke verontwaardiging is groot, de media-aandacht gigantisch en de schuldvraag lijkt een uitgemaakte zaak. Mike Nolan, advocaat en ex-marinier, moet het met zijn team van experts opnemen tegen de staat, de vooringenomenheid van de buitenwacht en bovenal de gewiekste letselschade-advocaat Hackett die een meester is in het bespelen van het publiek via de media. Maar is het wel een mechanisch defect? En wat moest de president zo laat nog in Camp David en waarom vloog hij met dat noodweer in de Marine One? Vragen die beantwoord moeten worden voor het vonnis is geveld.

Het zou me verbazen als Marine One niet over enige tijd in de bioscoop te bewonderen is. Het verhaal is een zeer geslaagde mix van Baldacci, Clancy en Grisham en heeft alle ingrediënten in zich voor een verfilming op het witte doek: aantrekkelijke hoofdpersonen, geheime achterkamertjespolitiek, vlammende rechtbankscènes en snelle actie. Mike Nolan is een aansprekend figuur: aantrekkelijk, sportief, scherp van geest en tong en niet snel bang.

James Huston heeft met Marine One een thriller van formaat geschreven vol verbaal vuurwerk en spetterende spanning. Ik kijk nu al uit naar de opvolger!

© RtH 21-6-2010
    

Slangengebroed

Het was alweer een tijd geleden dat ik een thriller van Peter May had gelezen. Al lezende besefte ik weer waarom ik hem een plekje op mijn site had gegeven. Niet zozeer om de spanning en de kennis van de Chinese cultuur maar meer omdat hij zaken zo scherp kan neerzetten en fraai kan verwoorden. Ik was bijna vergeten hoe goed hij eigenlijk kan schrijven.

"Naast een rustige snelweg wordt een verlaten truck gevonden met daarin 98 dode illegale Chinezen die door verstikking om het leven zijn omgekomen. Margaret Campbell, hoofd pathologie in Houston wordt bij de zaak geroepen. Daarbij komt ze weer in contact met haar vroegere minnaar Li Yan die tegenwoordig in Washington als consultant voor de Chinese ambassade werkt en als bemiddelaar tussen de regeringen bij deze tragedie wordt betrokken. Het wordt een weerzien tussen twee oud geliefden onder trieste omstandigheden met een wereldbedreigend karakter".

Speelden de eerste drie thrillers van de China-thrillerserie zich nog in Azië af, voor De Slangenkop heeft Peter May de setting verplaatst naar het zuiden van Amerika waar illegale Chinezen via Mexico Amerika binnen worden gesmokkeld. Houston, bekend van de ruimtevluchten en gelegen in Texas, blijkt de twee na grootste populatie van Chinezen in Amerika te hebben en vanuit die stad worden de illegale vluchtelingen verder door de Verenigde Staten verspreid.

De Slangenkop gaat over de mensonterende omstandigheden waarin Chinezen terechtkomen nadat ze hun land ontvluchten in de hoop op een betere toekomst. Onder het mom dat ze in het vrije Amerika in no-time hun schuld voor de hulp bij hun ontsnapping terug kunnen verdienen, worden ze overgeleverd aan de grillen van mensensmokkelaars en slangenkoppen. Als de "handelswaar" eenmaal in Amerika aangekomen is, moeten ze hun schuld aflossen en worden ze als slaven te werk gesteld in restaurants, gokhuizen, bordelen enz. Ze worden gehuisvest in krotten en kelders waar ze met andere illegalen moeten samenwonen onder vaak erbarmelijke omstandigheden zonder direct licht, stromend water of toilet. Hun illegale status maakt ze tot een makkelijke prooi voor uitbuiting en onderdrukking.

De Slangenkop is een aanklacht tegen het slangengebroed dat profiteert van de ellende van anderen die op zoek zijn naar een beetje geluk, vrijheid en betere leefomstandigheden. Het boek bevat ook de nodige humor - de dialogen tussen Li en Hyryck zijn erg komisch - maar gaat eveneens over vooroordelen en uiteraard over de onmogelijke en broeierige liefde tussen Margaret en Yan.

© RtH 21-6-2010
       

Recensie:

Is het lot onafwendbaar?

Toen ik de korte beschrijving van De ring van Möbius op internet ging zoeken zodat ik die niet hoefde over te typen, kwam ik erachter dat de Möbiusring een wiskundig begrip is. Ook wel "Möbiusband" of "band van Möbius" geheten, genoemd naar de wis- en sterrenkundige August Ferdinand Möbius uit Leipzig die de figuur ontdekte. De ring van Möbius is een tweedimensionale topologische structuur: een ruimtelijke figuur die slechts één vlak en één rand heeft. De band bestaat weliswaar uit een vlak, maar kan alleen in drie dimensies bestaan. Dat klinkt misschien ingewikkeld maar de welbekende kunstenaar M.C. Escher heeft dit wiskundige principe in "Ants" gebruikt en op deze site staat halverwege de pagina een bewegende animatie die het principe een stuk duidelijker maakt. Op zich kende ik dit wiskundige fenomeen wel maar ik wist niet dat er een specifieke naam voor bestond. Ik was benieuwd wat dit figuur met deze thriller van Franck Thilliez te maken had.

"Stéphane Kismet, bouwer van enge attributen voor horrorfilms, krijgt in zijn dromen flarden van beelden door van vermoorde personen en andere aanwijzingen. Als hij op onderzoek uitgaat, blijkt dat de plaatsen en tekens die hij heeft doorgekregen daadwerkelijk bestaan. Stéphane wil iets met deze informatie doen om de tragische gebeurtenissen die nog moeten plaatsvinden te voorkomen maar hij weet niet goed hoe." 

Als het gruwelijk verminkte lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden, leiden de sporen naar de sinistere wereld van acrotomofielen: mensen die hun seksuele bevrediging vinden in het vrijen met of fantaseren over personen met een lichamelijke afwijking, brandwonden, amputatie of een andere handicap. Voor rechercheur Victor Marchal die samen met zijn zwangere vrouw van Avignon naar Parijs is verhuisd, is dit zijn eerste grote zaak. Hij moet zich extra bewijzen omdat zijn vader een hoge functie binnen de politie bekleedt en algemeen wordt aangenomen dat Vic zijn baantje aan nepotisme te danken heeft. Toch is Victor degene die het onderzoek de goede richting opstuurt door bij een ondervraging het verband te leggen tussen de moord en de seksuele voorkeuren van het slachtoffer. Langzaam ontvouwt zich een macaber spoor dat leidt naar een wereld vol monsters van diverse aard.
Ook Stéphane Kismet's visioenen brengen hem naar dezelfde plaatsen als het politieonderzoek maar door zijn vreemde gedrag wordt hij gezien als een mogelijke verdachte.  

In het begin van het boek concentreerde het verhaal zich vooral op de acrotomofilie en teratologie (leer van de aangeboren misvormingen) maar hoewel die onderdelen een rol bleven spelen, werd het accent gaandeweg verlegd naar de visioenen van Stéphane en zijn verwoede pogingen om het lot te tarten. Maar wat hij ook onderneemt het komt steeds op hetzelfde neer: hij loopt rondjes op De ring van Möbius.

Franck Thilliez heeft met De ring van Möbius een spannende, huiveringwekkende, intrigerende en intelligente thriller geschreven die je op het puntje van de stoel houdt. Het is zeker geen standaardwerkje en de Fransman heeft er ongetwijfeld veel research voor verricht. De vraag die aan het eind overheerst, is: kun je de toekomst veranderen als je weet wat er gaat gebeuren of is het lot onafwendbaar ongeacht wat je doet? Lopen we inderdaad over een Möbiusband?

© RtH 14-5-2010
 

Recensie:

Op je tellen passen

Ik had nog niet eerder iets van Roslund en Hellström gelezen maar ik had wel goede verhalen over hen gehoord dus toen ik de kans kreeg een recensie-exemplaar van dit schrijversduo aan te vragen, heb ik van die mogelijkheid gebruik gemaakt om eens nader kennis te maken.

"Piet Hoffmann is tien jaar geleden door de politie van Stockholm geronseld als infiltrant. Hij heeft inmiddels het vertrouwen gewonnen van de Poolse Maffia en hij wordt gevraagd de "gesloten markt", de penitentiaire inrichting, van Zweden van drugs te voorzien. Hij laat zich met opzet maar met veel verzet arresteren en wordt gevangen gezet in de zwaarbewaakte gevangenis Aspsås waar hij zijn concurrenten binnen de kortste keren op een zijspoor zet. Dan wordt hij verraden en is hij zijn leven in de strafinrichting niet meer veilig."

Hoe ver mag je gaan om de criminaliteit te bestrijden en de rechtstaat te beschermen? Mag een overheid haar eigen wetten overtreden, zware misdaden en zelfs moord verzwijgen voor een groter doel of begeeft ze zich daarmee op een hellend vlak? Dat is de kwestie die Roslund en Hellström in Drie seconden aan de orde stellen.

Een infiltrant is er medeverantwoordelijk voor dat een undercoveragent wordt doodgeschoten. Hij meldt dit bij zijn "runner" die het vervolgens opneemt met zijn superieuren die besluiten het voorval in de doofpot te stoppen en de infiltrant immuniteit te verlenen. Ondertussen verkwisten diverse politieagenten, inspecteurs, forensische wetenschappers enz. euro's aan belastinggeld om de ware toedracht te achterhalen. De eigenzinnige politieman Ewert Grens is één van deze speurders en hij is vastbesloten om achter de waarheid te komen maar brengt daarbij de identiteit van Hoffmann en zijn opdrachtgevers in gevaar.

In het begin moest ik even aan de schrijfstijl wennen en in het boek komen maar toen ik de poppetjes op de juiste plek had gezet en aan de manier van schrijven gewend was, vond ik het steeds beter, mooier en spannender worden.

Drie seconden is een rauwe, realistische thriller waarin je goed op je tellen moet passen. Je wordt er niet erg vrolijk van want het leven en de waarheid zijn ondergeschikt gemaakt aan het grotere (eigen)belang. Het ergste is dat je niet weet wie je kunt vertrouwen zowel aan de kant van de "bad guys" als van de "good guys". In beide kringen is een mens slechts een instrument en als dat niets meer waard is, wordt het gedood of gedumpt en dat is vooral van overheidszijde een zeer kwalijke en bedenkelijke zaak.

© RtH 9-5-2010
      

Het ongelooflijke, waargebeurde verhaal van een Britse illusionist die Rommels Afrika-korps wist te verslaan.

Recensie:

Meester van misleiding 

Ik had eventjes genoeg van lust- en seriemoordenaars en had weer eens zin in een goed oorlogsboek en dat vond ik in Schijngevecht van David Fisher. Ik heb dit boek een paar jaar geleden op het boekenfestijn in Apeldoorn gekocht maar nog steeds niet gelezen. Op dergelijke beurzen word je weleens wat hebberig en koop je vaak teveel maar van dit boek heb ik absoluut geen spijt. Wat een geweldig mooi verhaal. Het is amper voor te stellen dat het waargebeurd is.

"Jasper Maskelyne verdient zijn brood als illusionist. Als de oorlog uitbreekt, wil hij op zijn manier ook een bijdrage leveren aan de strijd. Hij is van mening dat hij met zijn speciale vaardigheden iets voor het leger kan betekenen maar niemand gelooft in hem. Toch lukt het Jasper aangenomen te worden maar daarmee is zijn droom nog niet verwezenlijkt. Daarvoor moet hij zich eerst bewijzen alleen krijgt hij daar weinig kans toe. Toch lukt het hem om beetje bij beetje het opperbevel te overtuigen van zijn magische kunsten en worden zijn talenten steeds beter op waarde geschat."

Wat moet je met beeldhouwers, schilders, goochelaars, kunstexperts, parfumeurs, ontwerpers en meer van dergelijke "kunstenaars" als die zich aanmelden voor het leger? Je plaatst ze bij een onderdeel waar ze geen kwaad kunnen: een camouflageteam.

Jasper Maskelyne (1902 - 1973) komt uit een befaamd illusionistengeslacht en meent dat zijn talent voor misleiding en het creëren van illusies van grote toegevoegde waarde voor het Engelse leger kunnen zijn al ziet niemand dat nog in. Na lang aandringen, wordt hij toch opgeroepen en moet hij zich melden bij het "Royal Engineers Camouflage Training and Development Centre". Daar vormt hij met nog een stel "creatievelingen" een soort van "Dirty Dozen" maar dan in camouflage want met een echt wapen in de hand zijn ze een gevaar voor iedereen in hun directe omgeving inclusief zichzelf. Niemand is er echt van overtuigd dat hun kwaliteiten in de oorlog van nut zullen zijn maar toch worden ze naar Noord-Afrika gestuurd. Aanvankelijk hebben ze niets te doen maar dat verandert als ze tanks weten te vermommen als trucks, een haven verplaatsen en het Suez-kanaal laten verdwijnen. Ze krijgen al snel de bijnaam "Maskelyne's Magische Bende".

Schijngevecht geeft een waarheidsgetrouw beeld van de verbeten strijd in Noord-Afrika tussen de Geallieerden en het Afrikakorps van generaal Rommel, de logistieke problemen waar beide partijen zich voor gesteld zagen en de tactische beslissingen die bepalend zijn geweest voor het winnen van de oorlog op dit continent. Met name de strategische belangen van de havenstad Alexandrië, het eiland Malta, de gevechten in Tobroek en de cruciale veldslag bij El Alamein o.l.v. generaal Montgomery worden na het lezen van dit boek een stuk duidelijker. 
Maar het gaat vooral over de onwaarschijnlijke en magistrale prestaties van de "Bende" onder de bezielende en geniale leiding van Jasper Maskelyne.

Schijngevecht is een verrassend goed boek over een stuk historie waar list en bedrog een belangrijk onderdeel vormden voor de zwaarbevochten overwinning van de Geallieerden op de Asmogendheden in Noord-Afrika. David Fisher geeft ontzettend veel boeiende achtergrondinformatie over deze belangrijke strijd in de Tweede Wereldoorlog en over de onwaarschijnlijke illusies van Maskelyne en zijn team. Ondanks de vele feiten las het verhaal erg vlot en bevatte het de nodige soldatenhumor. Dat het waargebeurd is, maakt het des te interessanter maar ook schrijnender zeker als je over de ontberingen en het aantal slachtoffers leest. Het boek is een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in een stukje wereldgeschiedenis en in het leven van Jasper Maskelyne, de meester van misleiding.

© RtH 26-4-2010
     

Voor Maria Gutierrez had deze Semana Santa eigenlijk het begin van haar wetenschappelijk onderzoek naar politiemethoden moeten zijn. Het lag nooit in haar bedoeling bij het moordonderzoek betrokken te worden. Maar het gebeurde plotseling en onontkoombaar, toen de vloedgolf van angst de oude stad overspoelde in hetzelfde tergende tempo als waarin de temperatuur van de met onweer bezwangerde atmosfeer steeds verder opliep...

Maria dreigt te worden meegesleurd in de spiralerende maalstroom van corruptie, wraak, en verwrongen seksualiteit waarin het moordonderzoek verzeild raakt. En de klok tikt genadeloos door, niet slechts in een race tegen de tijd, maar in een race tegen de in bloed gedrenkte geschiedenis van Spanje zelf...

Semana Santa is het in zinderende en hallucinaire stijl geschreven, opzienbarende thrillerdebuut van David Hewson.

Recensie:

(Geen) Vrolijk Pasen

De week van Palmzondag tot Pasen noemt men in Spanje la Semana Santa (de Heilige Week). Tijdens deze week vinden er vooral in Zuid-Spanje grote feesten en processies plaats. Deze worden georganiseerd door traditionele koninklijke broederschappen, de zogeheten hermandad of cofradia. Deze traditie heeft David Hewson als uitgangspunt genomen voor zijn boek met de dezelfde titel als het feest.

"Tijdens de week van Semana Santa worden in Sevilla een aantal mensen vermoord op dezelfde wijze als een matador een stier doodt. De wetenschapper Maria Gutierrez die net gearriveerd is om de methodologie van de politie te observeren en vast te leggen, wordt door de hoofdinspecteur bij het onderzoek betrokken. Er zijn weinig aanknopingspunten maar het motief voor de moorden lijkt zijn wortels in het verleden te hebben."

Semana Santa speelt zich af in Sevilla en gaat over de burgeroorlog, Falangisme, wraak, stierenvechten, machtsmisbruik en pedofilie. Die laatste twee thema's zijn vrij actueel gezien de huidige berichten over de seksschandalen binnen de Rooms-katholieke kerk maar dit keer gaat het niet over een dienaar van God maar over een vertegenwoordiger van het volk.
Aanvankelijk had ik niet door dat het verhaal zich in Sevilla afspeelde. De hoofdstad van Andalusië wordt niet als zodanig genoemd - of ik heb er overheen gelezen - maar door het noemen van bepaalde bouwwerken en de ligging aan de rivier de Guadalquivir kon ik achterhalen waar het verhaal gesitueerd was. Nu ben ik slechts één dag in Spanje geweest en laat dat toevallig net naar Sevilla zijn geweest. Hierdoor kreeg het boek voor mij wel wat extra's. Een aantal van de beschreven locaties en gebouwen heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen en ik heb van de bijzondere sfeer in de "barrio" kunnen proeven.

Op de achterflap staat dat Semana Santa in een hallucinerende stijl is geschreven en die omschrijving dekt aardig de lading maar o.a. de terugkerende passages van "Het groene mondmasker en de rood fluwelen muren" hadden op mij eerder het effect van een bad trip dan dat het geestverruimend werkte. Ik heb zelfs na het vreselijke eerste hoofdstuk overwogen om het boek meteen aan de kant te gooien maar ik wilde het toch een eerlijke kans geven. Gelukkig werd het daarna wel beter maar ik werd nooit echt het verhaal ingezogen daarvoor vond ik het te warrig en te weinig meeslepend geschreven. Blijkbaar heeft Hewson iets met schilderijen want net als in De Vaticaanse moorden (zie Leeshistorie 2009) werden verwijzingen naar bepaalde werken van beroemde schilders gebruikt. Had dat in zijn latere boek nog een functie in dit debuut werd de meerwaarde me nooit duidelijk.

Semana Santa heeft geen blijvende herinnering achtergelaten. Ik heb wat geleerd over de gebruiken tijdens de Heilige Week in Sevilla maar naar mijn mening heeft Hewson een te breed perspectief genomen waardoor alles te oppervlakkig blijft om voldoende te boeien. Derhalve een weinig Vrolijk Pasen.

Recensie:

Niet voor tere zieltjes

Ik daag je uit. Lees de eerste bladzijde van De zielenbreker van Sebastian Fitzek en het zou me verwonderen als je deze thriller terug zou leggen. Vanaf de eerste pagina word je namelijk meegesleurd in een draaikolk van merkwaardige gebeurtenissen waar aanvankelijk geen touw aan vast te knopen valt. Is het een experiment, een thriller of een patiëntendossier en zo ja van wie? Wat het ook is, het is razend spannend.

"Casper is zijn geheugen kwijt en wordt behandeld in Teufelsberg: een dure privékliniek in de buurt van Berlijn. Op een stormachtige winternacht rijdt een ambulance door de gladheid tegen het trafohuis van de kliniek en wordt het telefoonverkeer plat gelegd. Er is ook geen gsmsignaal zodat er op geen enkele manier contact met de buitenwereld kan worden gelegd. Door de hevige sneeuwstorm kan niemand erin noch eruit en dat laatste is nog het ergste omdat een geheimzinnige moordenaar door de gangen van de inrichting doolt."

Het verhaal van De zielenbreker herbergt een aantal klassieke thrillerelementen in zich: een groep personen die opgesloten zit in een gebouw op een afgelegen locatie zonder werkende  communicatiemiddelen. Afgesneden van de buitenwereld door extreme weersomstandigheden én met een onbekende moordenaar in hun midden. Fitzek sleurt je van minuut tot minuut door de korte hoofdstukken met vele cliffhangers. Het is misschien niet allemaal even waarschijnlijk maar je wordt voortgedreven alsof je windkracht 15 in je rug hebt. Op dat ongeloofwaardige komt Fitzek in zijn nawoord nog even terug waarin hij verwijst naar wetenschappelijke studies die de toepassingen zoals hij ze in zijn verhaal heeft gebruikt, onderbouwen. Een leuk detail in het boek is de verwijzing naar Viktor Larenz, de psycholoog uit zijn debuutroman De therapie.

De zielenbreker is een uitermate spannend en raadselachtig verhaal met vreemde wendingen. Het is een psychologische thriller die je in korte tijd uitleest en waarbij je je na de laatste bladzijde nog steeds afvraagt wat er nu eigenlijk gebeurd is.

Recensie:

Schimmenspel in de sneeuw

Je kent dat wel: oude (land)huizen of kastelen met een verhaal. Vaak zijn het grote, vrijstaande en afgelegen markante gebouwen met een rijke historie. Er zijn talrijke boeken over verschenen allemaal met een eigen verhaal. In Nachtstorm is Åludden, een hofstede, een dergelijke locatie met een rijk maar triest verleden.

"Joakim en Katrine, een stel dertigers uit Stockholm besluiten de hoofdstad Stockholm te verlaten om met hun twee kinderen van 6 en 3 op het platteland te gaan wonen. De keuze valt op de oude hofstede Åludden in het noorden van Öland nabij twee vuurtorens. Het ligt erg afgelegen en zeker in de winter kan het er spoken. Maar nog voor ze zich goed en wel gesetteld hebben, gebeurt er iets afschuwelijks...."

Nachtstorm is het tweede boek uit een vierdelige serie die samen de "Vier seizoenen van Öland" gaan vormen. Schemeruur was het eerste deel en stond voor de herfst. In dit deel speelt de winter de hoofdrol en dat is te merken: hevige sneeuwval, kruiend ijs, sneeuwstormen en Arctische kou teisteren Öland en Åludden.

Nog voordat Joakim en Katrine helemaal verhuisd zijn, vindt er een tragisch ongeluk plaats uitgerekend op de dag dat Joakim de laatste spullen uit hun villa uit Stockholm haalt. Na die dramatische gebeurtenis trekt Joakim zich terug op de hofstee. Hij stort zich op het renoveren van de hoeve en de zorg voor zijn twee kinderen Livia en Gabriel. Hij leeft in een soort schijnwereld waarin hij de geesten van Åludden meent te kunnen voelen.

In Nachtstorm komen we Gerlof Davidsson weer tegen die in het eerste boek een belangrijke rol vertolkte. In dit deel is hij iets minder prominent aanwezig maar vormt hij een onmisbare schakel tussen het heden en verleden van Öland en Åludden. De delen zijn overigens prima los van elkaar te lezen. Naast het verdriet van Joakim zijn er nog een aantal verhaallijnen in het boek verwerkt. De benoeming van Tilda Davidsson (het nichtje van Gerlof) als politieagente in Marnäs, een stel inbrekers die het gemunt hebben op waardevolle spullen uit verlaten zomerhuisjes en een dood in Stockholm.

De schoonheid van deze serie zit in die typische Zweedse sfeer die Johan Theorin zo treffend weet neer te zetten. De verlatenheid van het eiland, de beschrijving van de stadjes en de soms barre weersomstandigheden. Maar ook zijn boeiende manier van schrijven en zijn levensechte personages maken zijn boeken tot een genot om te lezen.

Nachtstorm is een prachtig boek over een schimmige wereld in de sneeuw en een bijna perfecte moord, geschreven in een meeslepende, mysterieuze sfeer met een onverwachte ontknoping aan het eind. In Zweden is net het derde deel uitgebracht, Blodläge geheten en ik verheug me nu al op de vertaling.

Hij noemt zichzelf Dali en biedt zijn diensten aan mannen aan die van hun ‘lastige’ echtgenotes af willen. Voor een aanzienlijk geldbedrag zorgt hij ervoor dat de vrouwen spoorloos verdwijnen. Zijn aanpak is uiterst zakelijk – nauwkeurig, emotieloos, zonder enige mores – waardoor hij vrijwel geen aanwijzingen achterlaat. Sterker nog, Smoky en haar team hebben zelfs geen weet van Dali’s praktijken totdat hij een van zijn slachtoffers ‘aflevert’ op de stoep van de FBI. Maar waarom heeft deze vrouw het mogen overleven? En waarom wordt de FBI op het spoor van Dali gezet? Het zijn een paar van de vele raadsels die Smoky moet ontrafelen in haar jacht op een psychopaat die een spel speelt met regels die hijzelf geschreven heeft.

Recensie:

Niet geschikt voor mensen die bang zijn in het donker

Een paar dagen na mijn verjaardag kwam de nieuwe thriller Tijd om te sterven van Cody McFadyen uit. Ik wist dus meteen wat ik voor één van mijn ontvangen boekenbonnen zou kopen. Eenmaal aangeschaft, ben ik er direct in begonnen en het was weer angstaanjagend spannend.
 
"Op de bruiloft van Callie, een medewerkster van de FBI, wordt een lichaam op een nabijgelegen parkeerterrein uit een auto met zwart getinte ramen en zonder kentekenplaten gegooid. Het blijkt om een vrouw te gaan die jaren geleden spoorloos is verdwenen. Ze is nog in leven maar geestelijk gebroken en haar gemartelde lichaam is lijkbleek door een gebrek aan zonlicht. Smoky en haar team staan voor een raadsel. Waarom werd dit slachtoffer vrijgelaten en waarom op het feestje met voornamelijk FBI-medewerkers? Een mysterie dat het team zo snel mogelijk moet zien op te lossen want er blijken meer slachtoffers te zijn."

Stel je voor dat je opgesloten zit in een kleine cel en letterlijk geen hand voor ogen ziet. Het is pikkedonker zonder ook maar een straaltje licht. Dat is waar de slachtoffers in de vierde thriller van McFadyen mee te maken krijgen en met angst. Angst voor het onbekende én het bekende.  

Tijd om te sterven bestaat uit twee delen met de titels "zon en maan" maar het had ook "dag en nacht" of "hemel en hel" genoemd kunnen worden. Het verhaal begint letterlijk in de zon als Smoky Barrett en haar geliefde Tommy genieten van een korte vakantie op Hawaï. Smoky is in het dagelijkse leven coördinator van het regiokantoor van het National Center for the Analysis of Violent Crime (NCAVC); een afdeling van de FBI. Na haar thuiskomst kan ze gelijk aan de slag.

Smoky en haar team zetten de jacht in op de mysterieuze ontvoerder maar hebben nauwelijks aanwijzingen. Langzaam boeken ze enige vooruitgang. Ze komen erachter dat de verdachte aan de zeer zeldzame aandoening symforofilie lijdt maar daarmee komen ze niet veel verder. Toch pikken ze een spoor op en belanden in een virtuele wereld waar mannen vrouwen haten. Een haat die zo intens is dat ze hun vrouw in de realiteit liever kwijt dan rijk zijn.

Naast deze vreemde zaak kampt Smoky met enkele privéproblemen en zijn er nieuwe ontwikkelingen bij de FBI. Na "Nine-Eleven" moet het Federale Onderzoeksbureau reorganiseren en zich meer bezig gaan houden met terrorismebestrijding. Dat betekent dat de huidige verschillende NCAVS's worden opgeheven en de mensen nieuwe taken krijgen. De directeur van de FBI ziet dit met lede ogen aan maar heeft geen andere keus gezien de politieke en publieke druk. Om de schade enigszins te beperken, doet hij een beroep op Smoky om leiding te geven aan een nieuw te formeren landelijke taskforce. Hij stelt Smoky daarbij onbewust voor een groot dilemma.

Tijd om te sterven gaat over angst, volstrekte duisternis en haat. Ik vond het verhaal volwassener en breder van opzet dan de eerdere delen. Cody McFadyen maakt meer ruimte voor het beschrijven van de privésituaties van de teamleden waardoor je meer binding krijgt. Het is soms bij het kleffe af maar als je op het randje van de dood hebt gebalanceerd, waardeer je de kleinste dingen in het leven meer dan ooit. De criminele elementen zijn echter net zo huiveringwekkend en onmenselijk als in de eerdere boeken van McFadyen. Het einde en het motief van de dader vond ik niet zo sterk. Toch was het weer een vlotlezend en gruwelijk spannend boek maar als je bang bent in het donker kun je deze duistere thriller beter laten liggen....

© RtH 10-4-2010
  

Recensie:

Indrukwekkend afscheid en feest van herkenning

Ik had net mijn vorige thriller uitgelezen en was me nog aan het bezinnen op een nieuw boek toen op een winterse zaterdagmiddag een recensie-exemplaar van De gekwelde man van Henning Mankell door TNT-post werd bezorgd. Nu ben ik geen overtuigd fan van inspecteur Wallander maar dit was een uitgelezen gelegenheid om die opvatting nog eens te toetsen.

"Als de gepensioneerde duikbootkapitein Håkan von Enke niet terugkeert van zijn vaste ochtendwandeling belt Linda haar vader Kurt Wallander in lichte paniek op. Het is namelijk haar schoonvader die verdwenen is. Wallander heeft Håkan en zijn vrouw Louise von Enke slechts twee keer ontmoet. De laatste keer was op een feest ter ere van Håkans 75e verjaardag en in een persoonlijk onderhoud die avond maakte Håkan een gekwelde en schrikachtige indruk. Hoewel de verdwijning een zaak van de Stockholmse politie is, duikt Wallander ook in deze zaak. Hij stuit op enkele onregelmatigheden die hun oorsprong lijken te hebben in de tijd dat Håkan nog in actieve dienst was."

In De gekwelde man is Kurt Wallander bijna aan het einde van zijn carrière gekomen en in de herfst van zijn leven beland. De zaak van de verdwenen Håkan von Enke doet hem beseffen dat de jaren hem ongemerkt door de vingers zijn geglipt. Slachtoffers, daders en ontmoetingen met allerlei andere personages uit oude politiezaken flitsen aan zijn geestesoog voorbij evenals de hoogte- en dieptepunten van zijn privéleven. Hij maakt de balans op en wat hij ziet, stemt hem niet vrolijk: een alleenstaande zestiger met weinig vrienden, diabeticus met overgewicht en te weinig beweging. Het duurt niet lang meer voor hij met pensioen mag en hij realiseert zich dat hij niet veel heeft om naar uit te kijken. Het vooruitzicht om zijn laatste jaren in eenzaamheid op zijn onlangs gekochte boerderij op het platteland te slijten, bezorgt hem een rusteloos gevoel. Zijn grootste zorg is echter van een heel andere aard.

Ik heb nooit veel met het karakter Wallander op gehad omdat ik hem vaak te zwaarmoedig vond maar ik ben ondertussen tien jaar ouder en begrijp nu veel beter zijn zorg en onrust. Ik deel zijn bezorgdheid over de maatschappelijke ontwikkelingen en, zij het in mindere mate, zijn vrees voor het ouder worden. Blijkbaar moest ik zelf eerst rijper worden om de boeken van Mankell op hun volle waarde te kunnen schatten. Ik vraag me desondanks af of ik de eerder gelezen delen nu wel zou gaan appreciëren? Misschien dat ik, als ik ooit eens tijd over heb, de proef op de som ga nemen maar De gekwelde man is in ieder geval meer dan de moeite waard.
Ik heb vanaf de eerste tot de laatste bladzijde genoten. Alles klopte. Het was spannend met een boeiende en geloofwaardige verhaallijn, prachtig geschreven met een onverwacht einde.

De gekwelde man is een subliem slot van de Wallanderreeks die ooit begon met Moordenaar zonder gezicht. Het boek is een feest van herkenning, vol herinneringen en terugblikken, fraai geschreven met sterke observaties en scherp als een scalpel. Het is een indrukwekkend afscheid van één van de populairste figuren uit het Scandinavisch misdaadgenre en zijn personage zal zeker gemist worden. 

Recensie:

Bloedband is de eerste thriller van Robert Goddard die bij Luitingh is uitgekomen na het, voor mij, onverwachte faillissement van BZZTÔH, de vorige uitgever van Goddard. Gelukkig heeft Luitingh deze meesterverteller in haar schrijversstal opgenomen want hij heeft door de jaren heen met zijn fraai geschreven boeken een vaste schare fans opgebouwd. Bloedband is zijn 21e thriller en wat voor één!!

"Vlak voor zijn thuiskomst uit Amerika na een mislukte relatie met de dochter van zijn werkgever krijgt Stephen Swan tot zijn stomme verbazing te horen dat zijn dood gewaande oom Eldritch zijn intrek in zijn moeders pension in Paignton heeft genomen. Zijn oom is niet in de oorlog omgekomen zoals zijn vader hem altijd heeft wijsgemaakt maar heeft 36 jaar lang gevangen gezeten in Portlaoise Prison in Ierland wegens misdaden tegen de staat. Wat die misdaden precies inhielden, wil zijn oom niet zeggen maar zijn vrijlating is zelfs na al die jaren niet geheel onopgemerkt gebleven..."

In Goddards romans zijn het geen officiële wetsdienaren die het speurwerk verrichten maar worden deze taken vaak door een familielid of vriend uitgevoerd. Zo ook in Bloedband waarin Stephen Swan zijn oom Eldritch helpt bij het weer op regel krijgen van zijn leven nadat deze jaren vast heeft gezeten in een Ierse gevangenis. Stephen is niet blij dat zijn oom een kamer in zijn moeders pension heeft genomen en is erg argwanend. Deze achterdocht wordt voornamelijk gevoed door Eldritch' stilzwijgen over de reden waarom hij in 1940 werd gearresteerd en zolang gevangen zat. Als Eldritch zijn hulp inroept om te bewijzen dat in 1940 een aantal Picasso's zijin vervalst, besluit Stephen hem te assisteren maar vooral om zijn oom zo snel mogelijk kwijt te raken. Maar hun zoektocht naar bewijzen maakt slapende honden wakker en de waarheid is veel gevaarlijker en schokkender dan Stephen ooit had kunnen vermoeden.

Het complexe maar boeiende verhaal bestaat eigenlijk uit twee delen, een soort pro- en epiloog die door elkaar heen lopen. Het voorspel speelt zich af in 1940 en gaat over de gebeurtenissen die leiden tot de arrestatie van Eldritch in Dublin. Het naspel begint in 1976 na de vrijlating van Eldritch en zijn komst naar het pension in Paignton in Devon. Beide verhaallijnen hebben hun eigen spanningsboog en kennen vele onverwachte wendingen.

Robert Goddard heeft met Bloedband een ingenieus web geweven rond een kunstroof, diamantsmokkel en de Ierse kwestie. Het verhaal zit ingewikkeld maar zeer gedegen in elkaar en is, uiteraard zou ik bijna zeggen, onderbouwd met enkele historische feiten. Het is lang geleden dat er een boek van Goddard is verschenen dat zich kan meten met zijn beste werk uit het verleden maar dit is er één. Blijkbaar heeft de diamanthandel hem geïnspireerd tot het schrijven van deze sprankelende briljant. 

© RtH 9-2-2010
  

Recensie:

Bestemming bereikt

Omdat Robin Hobb besloten heeft om terug te keren naar de wereld van de Wilde Regenlanden met de boeken Drakenhoeder en Drakenziel werd het voor mij hoog tijd om de trilogie van de Levende Schepen af te ronden. Gelukkig had ik in 2009 al de eerste twee delen van deze enerverende serie gelezen zodat me nu nog slechts het slotdeel restte.

"Beijerstad wordt geteisterd door geweld en plunderingen, de Wilde Regenlanden zijn getroffen door een aardbeving, het levende familieschip Vivacia is in handen van piraten gevallen en tot overmaat van ramp wordt de satraap, de heerser van het rijk, vermist. In het ontstane machtsvacuüm proberen de Kwatsers Beijerstad in te nemen en rukken ze op naar de hoofdstad Jamaillia en niemand lijkt ze te kunnen stoppen."

Toen een collega me vroeg waar Het bestemde schip over ging en ik hardop vertelde wat ik aan het lezen was, kwam een en ander mezelf nogal fantastisch over. Een draak die met een persoon in zijn voorpoten op zoek gaat naar een vermiste geliefde. Zeeslangen die op commando een vijandelijke vloot aanvallen en levende schepen die kunnen voelen en praten. Maar toch, zodra je het leest, wordt het allemaal zo vanzelfsprekend dat het niet eens opvalt. De draak Tintaglia verandert in een groot verwend kind, Paragon wordt een rebelse jongen en Vivacia een ijdele vrouw. Het worden personen, niet zoals jij en ik maar wel met een eigen leven en bijbehorende gevoelens. En dat is toch de grote klasse van Hobb die onwerkelijke zaken op een dusdanige wijze tot leven weet te wekken dat het eigenlijk doodnormaal lijkt.

Onder dit vernis van fantasy zit echter nog een diepere laag van meer wereldse zaken als oorlog, intolerantie, onderdrukking, geldzucht en macht. Zaken die wij ook kennen van onze planeet. Het verhaal is in velerlei opzichten een spiegel van onze eigen maatschappij. De onderlinge verdeeldheid in Beijerstad over de aanpak van de dreiging is heel herkenbaar aan onze eigen politieke situatie. Robin Hobb beschrijft dat samenwerken en zoeken naar wederzijdse belangen een veel betere oplossing is om problemen te lijf te gaan dan polarisatie maar ook in het rijk van Jamaillia is niet iedereen die mening toegedaan. Conservatisme is van alle tijden en werelden.

Maar uiteindelijk gaat het over mensen van vlees en bloed in deze door Hobb zo fraai geconstrueerde fantasywereld. De familie Vestrit/Haven die vecht om te overleven, de piraat Kennit die een duister geheim met zich meedraagt, Bresker die getekend is door zijn verleden en de vele andere personages met wie ik 3 boeken en honderden pagina's lang heb meegeleefd. Meeslepend geschreven en soms prachtig verwoord met zinnen die je aan het denken zetten: 'Als je bang bent om te falen, ben je bang voor iets dat nog moet gebeuren. Op die manier voorspel je je eigen mislukking en door niets te doen, sluit je jezelf erin op.' En zo zijn er meer voorbeelden te noemen maar dat voert te ver. Lees de trilogie zelf en trek je eigen conclusies. Vooraf had ik ook zo mijn bedenkingen maar als je voorbij de fantasy kunt kijken, heb je met de serie een prachtig epos in handen waarbij Robin Hobb de verschillende lijntjes vakkundig tot één geheel weet te brengen.

Met Het bestemde schip is een einde gekomen aan de onderhoudende serie van de Levende Schepen. Ik heb wederom volop genoten en heb net als het schip mijn bestemming bereikt.

© RtH 31-1-2010