Recensie:

Prettige feestdagen!

Het is jammer dat we het tegen kerst het veel te druk hebben - op het werk met de laatste klussen die nog af moeten, voorbereidingen voor het nieuwe jaar, de kerstborrel en thuis met de voorbereidingen voor het kerstfeest - om te lezen want na het lezen van dit leuke werkje van Grisham kijk je toch met hele andere ogen naar de "mooiste" dagen van het jaar. Het is kerst op zijn Amerikaans, en derhalve niet geheel vergelijkbaar met ons kerstfeest maar langzamerhand gaan wij in Nederland ook steeds meer die kant op. Toch blijft er nog voldoende herkenbaars over van de kerststress om smakelijk om te lachen. Je wordt op een amusante wijze een grote spiegel voorgehouden. Eigenlijk weet je het zelf ook wel maar het blijft vermakelijk om te lezen watvoor gekken we met ons allen zijn. Prettige feestdagen!

© RtH 29-12-2007
   

Recensie:

Zoet als Australische Botrytis

Schaduw over Eden gaat over de gezworen kameraden uit Het goud van Papua, Jack Kelly en Paul Mann en hun respectievelijke zonen Lukas en Karl. Het is volgens de uitgever het afzonderlijk te lezen vervolg maar ik zou dat zeker niet aanraden want er wordt veel verwezen naar gebeurtenissen en personages uit het eerste deel.

De jongens zijn inmiddels volwassen mannen geworden en met de dreiging van de naderende oorlog met Japan willen ze in de voetsporen treden van hun vaders die in de Eerste Wereldoorlog hun sporen hebben verdiend. Maar ook beide "oude' heren laten zich niet onbetuigd in de 2e Wereldoorlog en spelen zo weer hun rol in de gebeurtenissen. Hun belevenissen spelen zich af in Noord-Afrika, Europa, Australië maar voornamelijk op en rond Papua, het paradijs op aarde volgens de hoofdpersonen uit het boek maar de Japanse inval werpt een schaduw over dat hof van Eden. Net als in deel één maakt Watt weer grote sprongen en wordt alles erg bondig verteld.

Peter Watt schreef dit boek ter ere van de The New Guinea Volunteer Rifles (NGVR) die in het begin van de oorlog de Japanners net lang genoeg wisten op te houden zodat Australië later met de hulp van Amerika, genoeg militairen op de been kon brengen om de Japanse opmars te weerstaan en terug te slaan. Jammer dat Watt er zo'n mierenzoet verhaal van heeft gemaakt. Het is een regelrechte 'stickie' geworden zoals ze in Australië zoete dessertwijnen noemen.

Kortstondige ontmoetingen worden levenslange vriendschappen en gaan gepaard met diep respect. De golven van emoties spoelen van de pagina's en er wordt menig traantje weggepinkt door de begeerlijke dames maar ook door de stoere heren alleen niet in het zicht. Iedereen wordt zomaar verliefd op elkaar en ze zijn allen even mooi, aantrekkelijk en sterk. Het is allemaal erg oppervlakkig en voorspelbaar. Er vallen ook slachtoffers in deze wrede oorlog maar dat lijkt haast bijzaak te zijn.

Ik had net als met het eerste boek het idee dat iemand als Ken Follett met dit verhaal aan de slag was gegaan het veel beter was geworden. De ingrediënten voor een aangrijpend, groots opgezet epos zijn volop aanwezig alleen stopt Watt er veel te veel suiker in. 

© RtH 28-12-2007
   

Ieder spoor ontbreekt, tot Callahan een telefoontje krijgt. Aan de andere kant van de lijn is een beklemmende stilte te horen, dan een langzame regelmatige ademhaling, en een klagende, bekende kinderstem - 'Papa?'
De nachtmerrie is voor Callahan nu compleet en hij stort zich een wanhopige zoektocht naar zijn zoons.

Recensie:

Een nachtmerrie. 

Het zal je gebeuren, je gaat met je kinderen naar een of andere festiviteit, je bent even afgeleid en als je weer kijkt zijn je kinderen verdwenen. Dat is wat gescheiden vader en journalist Alex Callahan overkomt als hij met zijn 6-jarige tweeling Sean en Kevin een Renaissance festival bezoekt. Tijdens het hoogtepunt van de show verliest hij even de tweeling uit het oog en de nachtmerrie begint. Onderweg naar huis krijgt Alex een telefoontje en hoort hij het angstige stemmetje van zijn zoon "Papa" zeggen. Daarna is er taal noch teken van de jongens en wordt Alex zelf de belangrijkste verdachte.

Het gegeven is veelbelovend maar het komt er niet uit. Het echtpaar Case weet goed de gevolgen van zo'n verdwijning te beschrijven. Met de trieste vermissing van de Engelse Madeleine McCann op 3 mei 2007 nog vers in het geheugen kun je alle toestanden met de pers, sporenonderzoek, verhoringen enz. goed voorstellen maar Moordkunstenaar raakt je niet. Het blijft bij een opsomming van gebeurtenissen maar je voelt je niet echt betrokken bij het leed van Alex en zijn familie. Ik kreeg soms de indruk dat het een gegoogled boek was. Zoeken, kopiëren en plakken maar. Het naschrift laat echter zien dat andere bronnen werden gebruikt. In het boek maakt de hoofdpersoon ook veelvuldig gebruik van het Internet misschien dat het daarom zo overkwam? Er staan een paar aardige en interessante weetjes in maar over het geheel bood het verhaal veel te weinig om de aandacht voor langere tijd vast te houden. Moordkunstenaar is de minste thriller die ik tot nu toe van John Case gelezen heb.

© RtH 19-12-2007
       

Recensie:

Doelwit geraakt.

Toen ik onlangs een stel boeken kocht via een handelaar op Marktplaza hadden we even kort mailcontact en kreeg ik de tip om eens een Lee Child te proberen. Dat advies had ik vaker gekregen en ik had vorig jaar ook al twee boeken van Child in de opruiming gekocht maar iedere keer als ik een nieuwe thriller uitzocht om te gaan lezen, sloeg ik die boeken over. Op de een of andere manier spraken ze mij niet echt aan. Nadat de zoveelste hint besloot ik toch maar eens de stoute schoenen aan te trekken.

Ik had de keuze tussen Buitenwacht en Voltreffer. Ik koos voor de laatste omdat die een wat hogere waardering had gekregen op Crimezone. Als ik dit boek leuk vond, zou ik de ander ook eens gaan lezen. Andersom zeker niet. En ik moet zeggen, ik vond het niet onaardig. Ook niet super maar Voltreffer was onderhoudende lectuur. Jack Reacher de hoofdpersoon uit de boeken van Child is eigenlijk van alles wat: slim en sterk, onverschrokken, goed van de tongriem gesneden, charmant en hij ziet er goed uit. Een beetje een macho maar goed verteerbaar voor zowel mannen als vrouwen.

In Voltreffer wordt Reacher geconfronteerd met een oude bekende uit zijn legertijd. Op het nieuws ziet hij dat James Barr gearresteerd is omdat hij op klaarlichte dag in Indiana vijf mensen heeft doodgeschoten. Het bewijs tegen Barr is overduidelijk maar hij hult zich in stilzwijgen. Het enige wat hij zegt: "Haal Jack Reacher." Deze is echter onvindbaar maar Reacher is al onderweg evenwel om hele andere redenen dan waar de verdediging op hoopt.

Het verhaal wordt logisch verteld en beetje bij beetje komen de zaken naar boven. Het plot zit goed en doordacht in elkaar. Het is allemaal geloofwaardig, al is het soms op het randje maar acceptabel. Al met al was Voltreffer een rake kennismaking met Lee Child en ga ik Buitenwacht t.z.t. ook lezen.

© RtH 26-11-2007
       

In het hart van de storm moeten ze bewijzen dat onder de meest benarde omstandigheden en te midden van de bloedige strijd Amerikanen, Duitsers, Engelsen, gevangenen en burgers kunnen vergeten wat hen scheidt.

Recensie:

Vals weeralarm

In deze tijd van het jaar met veel regen en najaarsstormen, leek het me leuk om Stormwaarschuwing van Jack Higgins eens ter hand te nemen. Ik had de waarschuwing beter letterlijk kunnen nemen want het boek stelde niet veel voor. Slechts de laatste 50 pagina's waren leuk om te lezen maar om daar te komen moest je je door heel veel water, en tegen de wind in, ploeteren.

Higgins neemt je mee op de Deutschland, een zeilschip uit Brazilië met o.a. vijf nonnen aan boord waarvan een ook nog verliefd wordt op de bootsman, en met een kapitein die elke gelegenheid te baat lijkt te nemen om de glazen te vullen met rum. Op haar reis naar Duitsland maak je onderweg kennis met vele personages maar de belangrijkste zijn: marine-kaptein Harry Jago, die verliefd is op Janet de dochter van de schout-bij-nacht Carey Reeve - beide mannen spelen geen grote rol meer in de op zijn eind lopende oorlog maar snakken nog naar actie. Verder Murdoch MacLeods de onverwoestbare stuurman van de reddingsboot "Morag Sinclair" en dan is daar nog de charmante U-boot kapitein Paul Gericke, die bij een laatste wanhopige aanval op een geallieerde haven krijgsgevangen is genomen. Het lot brengt hen tezamen op het eiland Fhada waar ze met vereende krachten moeten proberen te redden wat er nog te redden valt in de heftige storm die over de Hebriden raast.

Stormwaarschuwing is een mengelmoesje van Higgins eerdere werk maar een waar hij weinig energie in heeft gestoken lijkt het wel. Het is een mager verhaal geworden met onopvallende standaard personages en goedkope sentimenten. Ik waarschuw je dan ook om deze storm uit te zitten.

© RtH 12-11-2007
       

Recensie:

Een opname met een te lage resolutie.

Grace en Jack Lawson zijn gelukkig getrouwd en hebben twee kinderen. Hun geluk wordt echter verstoord als Grace foto's ophaalt en tussen de gezinskiekjes een vreemde oude opname vindt. Op de afbeelding staan 5 mensen waarvan ze in één haar man Jack meent te herkennen. Als ze de bewuste foto later die avond aan Jack laat zien, ontkent hij op de afdruk te staan maar niet lang daarna gaat hij weg, met de foto, zonder iets te zeggen.
Als hij de volgende morgen nog niet terug is, doet Grace aangifte bij de politie maar omdat er geen bewijs is van een misdaad doet die verder niks. Daarop besluit Grace zelf op onderzoek uit te gaan maar stuit daarbij op een muur van stilzwijgen.
Wat heeft die groepsfoto van vroeger te maken met haar eigen ongeval uit een ver verleden?

Ik had bij Momentopname de indruk dat Coben niet helemaal gefocust was. Het boek leest op zich makkelijk weg maar mist de scherpte van zijn eerdere werk. Ik kreeg het idee dat hij tijdens het schrijven nogal met zijn kinderen bezig was want Grace wordt geregeld overspoeld door moederlijke gevoelens. Het plot lijkt op een compositiefoto waarbij het de bedoeling is om origineel en verrassend te zijn maar het tegengestelde wordt bereikt. Het komt juist gemaakt en geforceerd over.

Momentopname is een doorsnee kiekje geworden met te weinig pixels.

© RtH 22-10-2007
      

Aan de ring kleeft echter een akelige geschiedenis. Eens zat hij om de vinger van admiraal Shovell die het onfortuinlijke schip de HMS Association in 1707 op de klippen liet lopen. De gehele bemanning verdronk en Shovell spoelde aan voor de kust bij de Scilly-eilanden. Een lijkenpikker wilde het kleinood stelen en hakte de vinger, met ring en al, van de hand van de admiraal. Sindsdien vinden eigenaren van de ring steeds een vroegtijdig einde aan hun leven.

Als Harding zich in de zaak verdiept, stapelen de vragen zich op. Waarom maakt de ring zoveel slachtoffers? Wie is die dame die steeds zijn pad kruist? En waarom zijn de Tozers zo op het bezit van de ring gebrand?

Recensie:

Stuurmanskunst

Barney Tozer, een welvarende Engelse zakenman gevestigd in Monaco vraagt Tim Harding hem een vriendendienst te bewijzen. Hij vraagt Harding naar Engeland te reizen om op een ring uit de boedel van zijn oom Gabriel Tozer te bieden bij een openbare veiling van de nalatenschap. Over de ring doen de wildste geruchten de ronde maar ook over Barney Tozer. Vanaf het moment dat Harding in Penzance, Cornwall arriveert, tuimelt Harding van de ene gebeurtenis in de andere. En wat heeft de ramp met de HMS Association in 1707 met de ring te maken?

Roemloos ten onder is een aangename literaire thriller die vlot wegleest. Ik vond 'm zelfs een beetje on-Goddards waarbij ik moet aantekenen dat ik nog niet alles van hem heb gelezen m.n. zijn recentere werk niet. Het verhaal speelt zich af in het heden maar bevat verwijzingen naar waargebeurde gebeurtenissen uit het verleden; Goddard is niet voor niks historicus. De zoektocht van Harding naar de waarheid wordt in korte hoofdstukken verteld en bijna ieder hoofdstuk eindigt met een cliffhanger, ook dat ben ik niet van Goddard gewend, maar daardoor had ik wel steeds de aandrang om verder te lezen. De ontwikkelingen volgen elkaar in snel tempo op en er worden steeds nieuwe personages ten tonele gevoerd maar het was goed te volgen al leek het op een bepaald moment een echte Goddardiaanse knoop te worden. 

Met Roemloos ten onder is Goddard niet kopje onder gegaan maar heeft hij zijn schip vakkundig langs de klippen geloodst. Hier een daar schuurde hij langs een rots maar al met al bewees hij wederom een capabele kapitein te zijn op de zee der letteren.

© RtH 15-10-2007
    

KEIRETSU: adembenemende spanning en avontuur, dodelijke internationale intriges en een exotisch liefdesverhaal ineen. In de traditie van Rising Sun en Dagboek van een geisha.
    
Recensie:

Bitterzoet

Ik had meerdere titels als kop voor deze recensie kunnen kiezen. "Tijd is als een rivier zonder oevers" of "Web van verplichtingen" zou de lading ook gedekt hebben maar ik koos toch voor Bitterzoet want Keiretsu is eigenlijk een verhaal met een bitter deel: Japan in de 2e Wereldoorlog alsmede de oorlog in Vietnam, en met een zoet element: een bijzondere liefdesgeschiedenis.

De Amerikaan Peter Saxon is in Japan om een deal te sluiten met een keiretsu, een groep bedrijven die aandelen van elkaar bezitten, iets wat wij een conglomeraat noemen. Saxon is voor deze delicate en geheime fusiebesprekingen gekozen omdat hij ten tijde van de Vietnamoorlog in Japan als piloot gestationeerd is geweest en bekend is met de Japanse zeden en gebruiken.

De besprekingen verlopen erg moeizaam. Saxon wordt in de gaten gehouden en bedreigd maar het is niet duidelijk wie daar achter zit. Zijn het mensen uit de keiretsu die de deal willen saboteren of is het de Yakuza, een Japanse traditionele criminele organisatie, vergelijkbaar met de maffia, zij het dat de maffia een geheime ondergrondse organisatie is en de Yakuza gewoon kantoren met hun embleem erop hebben. Of heeft het te maken met zijn verleden, met name met Lilly zijn gezelschapsdame van toen?

Al met al vond ik Keiretsu niet zozeer spannend als meer een intrigerend boek. Bitterzoet eigenlijk.

© RtH 30-9-2007
 

Recensie:

Kort maar krachtig.

De Thuiskomst is een mini-roman van slechts 108 pagina's - de rest is een kort voorproefje van Overgangsritueel, het eerste deel van de trilogie De boeken van de Zoon van de krijger - maar in die kleine 100 pagina's wist Hobb me toch weer enorm te fascineren met een nieuwe wereld op de haar zo kenmerkende en boeiende wijze. Ze weet de nieuwe omgeving op eenvoudige maar interessante manier te beschrijven zonder dat het ongeloofwaardig wordt. Ook weet ze fijntjes de menselijke relaties op ongecompliceerde en soms aangrijpend op papier te zetten.
Zo komt de man van Carillion, aan wier dagboek dit verhaal verteld wordt, terug van een verkenningstocht en in de tussentijd heeft Carillion een doodgeboren kindje gekregen. "Heeft hij eigenlijk wel gezien dat ik niet langer zwanger ben, maar mijn armen leeg zijn? Ik betwijfel het."

Hobb is simpelweg top!

© RtH 16-9-2007
                

Recensie:

Geen straf om te lezen.

Ik meende dat ik alle boeken uit de Tony Hill serie al gelezen had maar daarin had ik me vergist.
Hoog tijd dus om De Kwelling te gaan lezen want deel 5 is net in het Engels uitgekomen.

Toen ik De Sirene had gelezen was ik gelijk verkocht en heb ik niet lang daarna de 2 andere delen uit de reeks gekocht en gelezen. Ik had toen de verfilmingen (Wire in the Blood) nog niet gezien met Robson Green als Tony Hill en Hermione Norris als Detective Chief Inspector Carol Jordan.
Bij het lezen van De Kwelling zag ik nu steeds deze twee mensen voor me. In eerste instantie leken ze niet op mijn beeld van Dr. Hill en DCI Jordan maar tijdens het lezen zag ik Green en Norris wel de dingen doen en zeggen zoals McDermid ze beschreef.

De Kwelling is een onderhoudend boek en naarmate het boek vorderde werd het steeds spannender. Er leek een duidelijke moordenaar te zijn en in mijn hoofd riep ik steeds "zeg 't dan, zeg 't dan tegen hem" maar dat gebeurde steeds niet en het moorden ging verder.

McDermid kan gruwelijk goed schrijven maar ook met de nodige humor en De Kwelling is wederom een degelijke thriller in de Tony Hill serie geworden.

Er worden veel gebeurtenissen uit eerdere boeken aangehaald dus het verdient aanbeveling om ze op de juiste volgorde te lezen.

© RtH 10-9-2007
               

© RtH 4-9-2007
                

Recensie:

Hartverwarmend meesterwerk

Dit is zo'n boek waarin je begint te lezen en niet meer mee kunt stoppen omdat je zo graag wilt weten hoe het verder gaat. En als je het dan eindelijk uit hebt, spijt het je omdat je het zo prachtig vond en je eigenlijk niet wilde dat het afgelopen was.

"Het huis van de zusters" wordt een vrouwenboek genoemd. Misschien omdat het hoofdzakelijk over vrouwen gaat, of omdat de schrijfster een vrouw is of omdat de hoofdrolspeelster een vrouw is? Het maakt mij ook niet uit want ik heb slechts een paar keer eerder zo genoten van een boek.
 
Het is niet alleen sfeervol en pakkend maar het verhaal schetst en passant een prachtige tijdsbeeld van Engeland in de vorige eeuw. Fantastisch!!!

© RtH 30-8-2007
                

Recensie:

Een waardige opvolger

Daar zat ik dan in de verzengende hitte van Griekenland een boek te lezen wat ging over het bitterkoude Schotland. De enige overeenkomsten waren dat het zich op een eiland afspeelde en dat het hard waaide. Maar zelfs die vergelijking ging amper op want Kreta is groot en toeristisch terwijl Runa klein is en nauwelijks bewoners heeft, laat staan toeristen trekt. En zorgde de zeewind in Elounda nog voor een aangename verkoeling, op Runa werden de natuurelementen daardoor nog extremer van aard. Het geeft destemeer de kracht van Simon Beckett zijn schrijftalent aan dat ik de kou en regen goed kon aanvoelen in de oven van Griekenland.

"Het laatste zwijgen" is een meer dan waardige opvolger geworden van "De geur van sterfelijkheid". Hoewel beide verhalen over afgelegen en gesloten gemeenschappen gaan, is het toch een heel ander boek geworden. Wederom mooi en ingetogen geschreven en, voor een thriller een must, spannend tot het eind, met een climax die mij kippenvel bezorgde ondanks de Griekse hitte.

© RtH 27-8-2007
                

Toelichting:

Vergezocht

Dit boekje werd uitgegeven in de maand van het spannende boek in 2007. Het is dun niemendalletje wat makkelijk wegleest maar qua verhaal niks nieuws biedt en een zwak einde kent.
                

Toelichting:

Dit boekje werd geschreven in het kader van de Wereldboekendag 2006 in Groot-Brittannië en was bedoeld om het lezen bij volwassenen te bevorderen. Er blijken namelijk geen boeken voor die doelgroep te zijn. Trage en minder ontwikkelde lezers zijn aangewezen op kinderboeken en dat werkt niet bepaald stimulerend. Tot iemand het briljante idee kreeg om bestsellerauteurs te vragen om een dun verhaaltje te schrijven die deze groep aan zou zetten om meer te gaan lezen. Val McDermid is een van de 14 auteurs die de uitdaging zijn aangegaan en dit is het resultaat. Een grappig spannend boekje voor € 1,99 met weinig diepgang maar leuk om even tussendoor te lezen.
                

• De Zondebok
• Voor bewezen diensten

Recensie:

Een grenzenloze kinderwens

Nadat Paul en Joanne, zonder succes, van alles geprobeerd hebben om zwanger te worden besluiten ze een baby te adopteren. Vanwege de lange wachttijden kiezen ze ervoor om, ondanks de instabiele politieke situatie, een kind uit Colombia te halen. Via een advocaat in Amerika worden ze in contact gebracht met een kindertehuis in Bogotá. Ze reizen in blijde verwachting af naar de Colombiaanse hoofdstad om hun adoptiebaby, Joelle, op te halen. Aanvankelijk lijkt er nog niets aan de hand maar dan worden ze een speelbal van de guerrillagroepering FARC.
Wat volgt is een spannende race tegen de klok met onvermoede plotwendingen.

Toen ik een tijdje geleden de onverwacht goede film Derailed met Clive Owen en Jennifer Aniston, had gezien gebaseerd op het boek Ontspoord van James Siegel, werd ik zeer nieuwsgierig naar zijn andere werk. Dit jaar (2007) was net Rampspoed uitgekomen en daarvoor was in 2005 Onder dwang al verschenen. Beide boeken heb ik inmiddels gekocht en ik moet zeggen dat ik daar in ieder geval na het lezen van Onder dwang absoluut geen spijt van heb gekregen. Siegel weet de gevoelens van onvoorwaardelijke liefde voor een baby, de wanhoop en de angst van Paul en Joanne goed te beschrijven. Daarnaast schets hij een goed beeld van het door bendeoorlogen verdeelde Colombia.

Ik vond Onder dwang een mooi boek wat eens niet over mysterieuze codes en geheime kerkgenootschappen of over een seriemoordenaar ging maar over een jong echtpaar van vlees en bloed met een grenzenloze kinderwens. De opbouw van het verhaal en de manier van schrijven deden me enigszins denken aan Harlan Coben en dat kun je rustig een groot compliment noemen.

© RtH 13-8-2007
                 

Recensie:

Een boeiende puzzel.

Glenn Meade was een voor mij onbekende schrijver. Zijn naam was me wel bekend maar zijn werk nog niet. Na een tip van een lezer in mijn gastenboek besloot ik hier toch eens verandering in te brengen en toen ik niet lang daarna zijn thriller Brandenburg tegenkwam op een boekenmarkt was de beslissing snel genomen.

Brandenburg wordt "Een thrillerdebuut van het formaat Forsyth!" genoemd en daar is niks teveel mee gezegd al deed het begin van het boek me sterk denken aan The boys from Brazil van Ira Levin. Ook dat speelde zich af in Zuid-Amerika en werden verschillende mensen vermoord zonder ogenschijnlijk motief.

De dood van een zakenman brengt journalist Rudi Hernandez bij toeval op het spoor van "Die Spinne" - de Zuid-Amerikaanse tak van Odessa (Organisation des Ehemaligen SS-Angehörigen)- een organisatie die evenals Odessa menig voormalig SS-kopstuk na de oorlog aan een nieuw leven c.q. identiteit hielp.
Hernandez luistert een geheime vergadering af en is zijn leven daarna niet meer veilig. Via Erica Kranz, een vriendin van Rudi wordt de veiligheidsdienst van de Europese Unie (DSE) bij de zaak betrokken omdat de kwestie een  Europese connectie lijkt te hebben. De Engelse afdeling stuurt Joseph Volkmann naar Ascunsión - de hoofdstad van Paraguay en een beruchte vrijhaven voor gevluchte nazi's ten tijde van Alfredo Stroessner - om achter de ware identiteit van de samenzweerders en hun bedoelingen te komen. Wat volgt is een spannende speurtocht met diverse lijntjes waar ik, maar ook de hoofdrolspelers, aanvankelijk geen touw aan vast wisten te knopen. Stukje bij beetje werden de deeltjes van de puzzel omgedraaid en op hun plek gelegd maar het duurde nog heel lang eer het hele afschrikwekkende plaatje zichtbaar werd.

Meade heeft met Brandenburg een spannende en akelig aannemelijke thriller geschreven. De aangehaalde feiten gaven het verhaal nog eens extra geloofwaardigheid. Ik heb in ieder geval zin gekregen om in de toekomst meer puzzels van hem te ontrafelen.

© RtH 2-8-2007
                 

Afghanistan. Niet ver van de Russische grens wordt het leven van de boerenbevolking bedreigd door plundering, moord en bombardementen door het Russische leger. 

In beide gevallen speelt Ellis Thaler een cruciale rol. Hij is meedogenloos als zijn idealisme gedwarsboomd wordt en vurig en zorgzaam als het Jane Lambert aangaat. Op beide locaties wordt zijn weg gekruist door Jean-Pierre, een arts die in de afgelegen gebieden van Afghanistan medische hulp biedt. Maar ook hij blijkt meer dan één rol te spelen....

Recensie:

Afghanistan nu en toen.

Omdat, met de Nederlandse missie naar Uruzgan, Afghanistan anno 2007 volop in het nieuws is, besloot ik Ken Follett's Sporen naar de dood uit 1986 eens te herlezen. Buiten dat het zich in Afghanistan afspeelde wist ik er vrij weinig meer van behalve dat er een vrij heftige vrijscène in voorkwam en die vond ik zelfs nu nog heftig! (wel platvloers vertaald of geschreven?)

Tegen de achtergrond van de Afghaanse Oorlog (1979-1989) tussen de Sovjetunie en de Moedjaheddin, de islamitische verzetsbeweging, vertelt Follett het verhaal van Jane Lambert, een aantrekkelijke Française die zich staande probeert te houden in het door mannen gedomineerde Afghanistan.

Tussen al het oorlogsgeweld tracht Jane, haar pasgeboren baby groot te brengen en helpt ze haar man en arts Jean-Pierre bij het verzorgen van de zieken en gewonden. Intussen probeert ze ook de vrouwen in het Dal van de Vijf Leeuwen voor te lichten maar haar moderne en vrije opvattingen botsen daarbij geregeld met de orthodoxe islamitische zeden en gebruiken van de dorpsbewoners en met name met Abdoellah, de Molla (islamitische geestelijke) van het dorp.

Dan komt Ellis Thaler, een Amerikaan en ex van Jane, naar Afghanistan in opdracht van de Amerikaanse regering om de rebellen te helpen in hun heilige oorlog tegen de Russen en daar ontmoet hij weer de liefde van zijn leven. Hij komt daarbij lijnrecht tegenover Jean-Pierre te staan, die in het geheim spioneert voor de Russen. Hun strijd om Jane’s liefde en de heerschappij van Afghanistan is de inzet voor deze onderhoudende thriller. Naarmate het verhaal vorderde werd het boek steeds boeiender en spannender.

Ken Follett heeft, ondanks dat het verhaal om spionage en oorlog draait, aan Sporen naar de dood een menselijk gezicht weten te geven waardoor het een mooi stukje geschiedschrijving - de rebellenleider Masoed heeft echt geleefd - is geworden met een fijne mix van romantiek en tragiek. Deze authentieke roman geeft een goed beeld van de patriarchale Afghaanse bevolking en hun leeuwenmoed in de "glorieuze" strijd. 

Wat opvalt, is dat er sinds 1986 weinig lijkt te zijn veranderd in dit door oorlog en armoede geteisterde gebied. Het land lijkt zich nog immer in de vorige eeuw te bevinden en is nog steeds in oorlog. Alleen de wapens zijn, ironisch genoeg, van deze tijd.

© RtH 18-7-2007
              

Recensie:

Verre van simpel

Het eerst wat opvalt aan Doodsimpel is de bijzondere cover in de vorm van een doodskist. Als je het "deksel" optilt zie je de met satijn beklede binnenkant met een fles whiskey en een walkie talkie erin. Niet iedereen is ervan gecharmeerd maar ik vond die cover juist erg intrigerend alsmede het verhaal: Een practical joke loopt totaal uit de hand als vier maten op een vrijgezellenparty, hun vriend en aanstaande bruidegom, Michael Harrison levendbegraven om zelf even later om te komen bij een verkeersongeval. En niemand weet waar Michael begraven ligt......

Met dat beangstigende gegeven begint Peter James zijn thriller Doodsimpel. Je zou het er Spaans benauwd van krijgen. Nu heb ik last van lichte claustrofobie dus ik kon me de engtevrees van Michael goed invoelen. Inspecteur Roy Grace die zich later met de zaak gaat bemoeien, wordt op een leuke wijze geintroduceerd namelijk als hij op weg is naar een afspraakje maar vast zit in de file.... veroorzaakt door het auto-ongeluk van de vier vrienden.

Het verhaal zit goed in elkaar en is allesbehalve eenvoudig. Doodsimpel bevat een paar leuke onverwachtse plotwendingen wat het boek tot het einde toe boeiend en spannend houdt. In ben nieuwsgierig naar de opvolger De dood voor ogen met opnieuw Roy Grace in de hoofdrol.

© RtH 2-7-2007
            

Recensie:

Een vroege proeve van bekwaamheid

Megan Lindholm beter bekend als Robin Hobb schreef De vlucht in 1982 en toen al gaf ze blijk van haar schrijverskwaliteiten.  Lindholm heeft talent voor het schetsen van de elementen en emoties. Een kwaliteit die in de latere Boeken van de zieners en verder tot volle wasdom is gekomen.

In De vlucht maken we kennis met Ki, een sterke onafhankelijke zigeunervrouw die op de vlucht is voor de Harpijen - een soort roofvogel maar met bijzondere gaven - en voor haar gevoelens nadat ze haar gezin op gewelddadige manier heeft verloren. Ze kan niemand vertrouwen en worstelt tussen haar drang om te reizen en vervullen van haar plichten.
Via flashbacks komt de lezer te weten wat er precies is gebeurd en tot welke vreselijke gevolgen dit geleid heeft. Op haar eenzame tocht ontmoet ze de vreemdeling Vandien, een mysterieuze uitgemergelde man waarover ze gemengde gevoelens heeft. Hij vergezelt haar op haar reis door het onherbergzame land met alle gevaren maar is hij wel te vertrouwen.....

In juli 2007 verschijnt het vervolg getiteld De Windzangers en ik ben zeer benieuwd welke gevaren en uitdagingen Lindholm verder voor Ki en Vandien heeft bedacht. De vlucht mist de zuigkracht van haar latere werk maar ik vond deel 1 boeiend genoeg om het vervolg te willen lezen.

© RtH 18-6-2007
      

Recensie:

A day at the Questura.

In Een stille dood volgen we een maandje de belevenissen van Commissario Brunetti.
Hoofdcommissaris Patta zit in Thailand en Brunetti is de hoogste in rang op de Questura.
De lente zit in de lucht en er gebeurd weinig in Venetië. Brunetti heeft dan ook alle tijd om een vage beschuldiging, van een voormalige zuster uit het verpleeghuis van zijn moeder over het aftroggelen van een deel van de nalatenschap van de patiënten, te onderzoeken. Leon beschrijft op luchtige wijze de Italiaanse manier van onderzoek met veel ruimte voor warme maaltijden en lunches.

Ik heb nog maar twee boeken van Donna Leon gelezen maar ik vind het aangename lectuur. Soms tot nadenkend stemmend, soms lichtvoetig met het typische en heerlijke aroma van Italië.

© RtH 3-6-2007
   

Recensie:

Zou je biljonair willen zijn?
Lees dit boek en misschien kun je dan antwoord geven op deze vraag.

Op bezoek bij een vriend kwam het gesprek op boeken en kreeg ik De erfenis van Fontanelli van Andreas Eschbach in handen gedouwd met de verzekering dat het een prachtig boek was en dat ik 'm moest lezen. Toevallig had ik net mijn vorige boek uit dus ik ben er na het weekend meteen in begonnen en ik heb er geen moment spijt van gehad. Het verhaal las heerlijk weg. Eschbach heeft een prettige schrijfstijl met de nodige humor.

Het verhaal begint als een sprookje als John Salvatore Fontanelli, een arme pizzakoerier uit New York, te horen krijgt dat hij de enige erfgenaam is van 1 biljoen dollar. Hij vliegt naar Italië om de nodige formaliteiten rond de erfenis af te wikkelen. Zijn nieuwe leven lijkt in het begin één lange vakantie - je ruikt en proeft de geuren van Italië - maar langzamerhand wordt het accent van het verhaal verlegd naar de keerzijden van de rijkdom en de invulling van de voorspelling. Eschbach legt in begrijpelijke taal de macht van het grote geld uit en dat is soms schrikbarend om te lezen.
De erfenis van Fontanelli is origineel, uitermate boeiend en zeer leerzaam om te lezen. Een regelrechte aanrader!

Ik weet nog steeds niet of ik biljonair zou willen zijn maar wat ik wel weet is dat ik meer van Andreas Eschbach wil gaan lezen.

P.S. In het boek wordt gesproken over Jakob Fugger. Deze heeft echt geleefd, voor meer info klik hier

© RtH 22-5-2007
   

De woekerrente niet waard.

De thriller De woekeraar is mijn eerste kennismaking met John Lescroart maar niet een die indruk heeft gemaakt. Ik heb een paar keer op het punt gestaan het boek voortijdig aan de kant te leggen. Na 100 bladzijden had ik het idee dat het verhaal wat meer begon te pakken, helaas bleek dat van tijdelijke aard maar toen was ik al tot driekwart van het boek gevorderd en besloot ik het toch maar uit te lezen.

Het verhaal op zich was niet eens zo verkeerd - een gevangene, Louis Baker, heeft bij zijn veroordeling aangekondigd Rusty Ingraham en Dismas Hardy te vermoorden. Als vlak nadat Baker op vrije voeten komt de vriendin van Rusty op diens boot vermoord wordt gevonden en Rusty zelf onvindbaar is op een enkel bloedspoor na, wijzen alle beschuldigende vingers meteen richting Louis Baker. Dismas Hardy is aanvankelijk 100 procent overtuigd dat Baker de dader is maar allengs komen er haarscheurtjes in zijn overtuiging en gaat hij op zoek naar de waarheid.

Ik vond Lescroart zijn schrijfstijl niet pakkend en ik kreeg ook geen binding met de hoofdpersoon. Het plot vond ik vrij doorzichtig al wist ik in het begin niet welk motief erachter zat. Er werden veel personages opgevoerd wat ook niet bijdroeg aan het leesgenot. Voorlopig, zeg nooit nooit, geen John Lescroart meer voor mij.

© RtH 24-4-2007
   

Ge(s)laagde thriller.

Adelaarsbloed is een opmerkelijke thriller in meerdere opzichten. Ten eerste omdat de Schotse schrijver Craig Russell niet Glasgow of Edinburgh als setting voor zijn roman heeft gekozen maar het Duitse Hamburg - volgens hoofdpersoon Jan Fabel de meest oostelijke stad van Engeland. Verder is dit niet de doorsnee thriller over een seriemoordenaar maar bevat het verhaal meerdere lagen die het boek een extra dimensie geven. Naarmate meerdere lagen worden blootgelegd neemt de spanning toe met een verrassende ontknoping.

Je moet je hoofd er wel bijhouden want er worden nogal wat mensen ten tonele gevoerd en de meeste komen (soms veel) later in het verhaal weer terug. Een lijstje met de personages en hun functies, voor- of achterin het boek, zou handig zijn geweest maar voor het overige is Adelaarsbloed een uitstekend debuut die smaakt naar meer. Gelukkig schijnt dit het eerste deel te zijn van een serie van zes verhalen met Jan Fabel in de hoofdrol dus we hebben nog veel leuks om naar uit te zien.

© RtH 31-3-2007
 

Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort. Aanvankelijk lijkt het onderzoek nergens op uit te lopen. Totdat Mikael met hulp van Lisbeth op een spoor stuit dat rechtstreeks naar een zeer duister en bloedig familiegeheim voert … 

Recensie:

Mannen die vrouwen haten is een boek om van te houden......
maar daarvoor moet je wel even door het begin heen.

Mannen die vrouwen haten leest als een archeologische opgraving. Je hebt gehoord dat er een gebied is waar onder de oppervlakte iets moois schijnt te liggen. Al snel in het begin vind je een curiositeit die je belangstelling weet te wekken. Je delft enthousiast, en vol verwachtingen, verder maar helaas schijnt dat het enige boeiende voorwerp te zijn. Je begint te twijfelen en je vraagt je af of het de moeite loont om door te graven? Door de gedane beloftes van anderen geef je je nog niet helemaal gewonnen en graaf je langzaam door en dan .... leg je een hoek bloot die de opoffering waard lijkt. Je verdubbelt je inspanningen en de contouren worden geleidelijk zichtbaar maar de ware omvang van het geheel valt nog niet te overzien. Al spittende leg je steeds meer interessante fundamenten bloot en het afgraven wordt almaar leuker. En tenslotte recht je, na 560 pagina's, met een zucht je rug om het prachtige eindresultaat te aanschouwen.

© RtH 15-3-2007
 

Recensie:
Tibetaanse (schijn)rust. 

Ik moet bekennen dat ik, voordat ik De negende Boeddha las, weinig meer wist van Tibet dan wat algemene dingen: een door China bezet land gelegen op grote hoogte in de Himalaya, een gevluchte Dalai Lama, eeuwige sneeuw, boeddhisme, monniken, kloosters, rust en wij(d)sheid. Mijn beeld van Tibet is na het lezen van deze thriller in ieder geval een stuk realistischer geworden.

Op een mistige avond in Hexham Engeland wordt Christopher Wylam's zoontje William ontvoerd door een stel onbekende mannen. Wylam, een voormalig Brits agent van de geheime dienst, wordt door zijn superieur Winterpole op een vaag spoor geholpen richting India.

Aanvankelijk kon ik geen touw aan het verhaal vastknopen en dacht ik met een zoveelste (melo)dramatische hersenspinsel van Easterman te maken te hebben. Het bloemrijk taalgebruik om de elementen te beschrijven en het gebruik van de vele Tibetaanse woordjes, lazen erg vermoeiend maar met de start van het tweede deel begon het verhaal plots te boeien. De verteltrant werd wat vlotter en het boek werd steeds spannender zodat ik het almaar moeilijker vond om weg te leggen. Toen ik halverwege het verhaal eens op internet ging googlen naar Tibet en meer over het land en haar geschiedenis te weten kwam, vielen de stukken op hun plaats.
Ik heb nooit geweten dat Tibet zo'n roerige en gewelddadige geschiedenis kende. Mocht je geïnteresseerd zijn kijk dan eens op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Tibet_(gebied). 

Ik moet zeggen dat Daniel Easterman een indrukwekkend stukje research voor dit boek heeft geleverd want De Negende Boeddha is doorweven met feiten en dat maakte het lezen nog eens extra aantrekkelijk maar het is geen gemakkelijk boek en je moet er echt van houden.

© RtH 18-2-2007
   

Recensie:
Beter goed gejat dan slecht bedacht.

Dat moet James Rollins gedacht hebben toen hij Steen der Wijzen schreef. De overeenkomsten met Het Bernini Mysterie van Dan Brown zijn namelijk overduidelijk: een Amerikaans held, Grayson Pierce en een aantrekkelijke Italiaanse heldin, Rachel Verona, bij Brown zijn dat de Amerikaan Robert Langdon en Italiaanse Vittoria Vettra, gaan achter een geheime genootschap aan (Societas Draconis vs. Illuminatie). In beide boeken komt een buitengewone natuurkundige kracht voor; bij Rollins zijn dat supergeleiders bij Brown antimaterie. Verder staat in beide boeken de symboliek centraal en is er de race tegen de klok met raadsels in verzegelde crypten, gevaarlijke catacomben en beroemde kathedralen. Tenslotte beweren beide schrijvers dat hun boeken doorweven zijn met feiten.  

Op zich was Steen der Wijzen een spannend boek en las het vrij makkelijk weg maar na de zoveelste miraculeuze ontsnapping uit de talrijke uitzichtloze, hopeloze en onmogelijke situaties en het kraken van de zoveelste oeroude code binnen een oogwenk, had ik het op een gegeven moment wel gehad. Het werd mij allemaal te ongeloofwaardig. Het feit dat Gray in de aanloop van het verhaal een aantal ribben kneust en zelfs een breekt, wat hem totaal niet schijnt te deren totdat hij een beetje moet bukken in een tunnel en hij zich plots een bejaarde voelt, maakt het zelfs een beetje lachwekkend.

© RtH 29-1-2007