Inhoud:
Dan is jeugdhulpverlener. Het
telefoontje is zoals vele anderen: een dertienjarig meisje,
vermoedelijk misbruikt, een adres en de opdracht polshoogte te
nemen. Als hij het huis betreedt en de tv-camera's ziet, de
verslaggever tegen hem hoort schreeuwen over zijn seksuele
omgang met een minderjarige en de politie hem in de boeien
slaat, beseft Dan dat zijn leven voorbij is. Drie maanden later
is Dan verdwenen, dood gewaand nadat de vader van het
slachtoffer verklaarde de verkrachter van zijn dochter te hebben
vermoord.
Wendy, de journaliste die Dan voor de ogen van de natie wist te
ontmaskeren, volgt op dat moment het verhaal van een vermist
meisje uit een nabijgelegen wijk. Maar dan krijgt Wendy een
vreemd telefoontje. Enkele lang verborgen geheimen komen
bovendrijven, en Wendy vraagt zich af of ze destijds wel echt
zo'n goed onderzoek heeft gedaan, of dat een onschuldige man het
slachtoffer is geworden van een veel groter schandaal.
Recensie:
Verzoeking
lees je niet.... dat verslind je!
In een onlangs gehouden thrillerenquête op Crimezone met o.a. de
vraag wie je favoriete schrijver is, is
Harlan Coben
op nummer drie geëindigd achter Karin Slaughter en
Henning Mankell. Mijn persoonlijke top drie ziet er
weliswaar iets anders uit maar ik kan me wel vinden in zijn
verkiezing, helemaal na het lezen van Verzoeking.
“Dan Mercer, een
hulpverlener, krijgt een alarmerend telefoontje en spoedt zich
naar het opgegeven adres. Binnen wordt hij overvallen door een
cameraploeg van NTC News die hem ontmaskert als pedofiel. Dan
slaat op de vlucht en verdwijnt spoorloos. Enige tijd later krijgt
Wendy Tynes, de tv-journaliste van het bewuste programma een
telefoontje van Dan met het verzoek voor een gesprek onder vier
ogen. De ontmoeting verloopt heel anders dan Wendy had voorzien en
ze begint zich af te vragen of ze wel goed geïnformeerd was. Ze
start een onderzoek naar het verleden van Dan en ontdekt enkele
merkwaardige zaken....”
Harlan Coben
is vader van vier opgroeiende kinderen en dit kwartet is blijkbaar
een vruchtbare voedingsbodem gezien zijn recente werk. In
Houvast ging het over de vraag
hoe ver je als ouder mag gaan in het beschermen van je kinderen
m.b.t. hun privacy en ook in Verzoeking komen enkele
opvoedkundige dilemma's voorbij.
Coben
speelt daarbij vakkundig in op de angsten en liefde van ouders
voor hun kroost. Omdat volgens zijn eigen zeggen “een mens pas
weet wat angst is als je kinderen hebt. Pure, onvervalste
doodsangst.“
Vertrouwen en communiceren zijn de basis van een goede
verstandhouding met je kind maar dat is allesbehalve eenvoudig.
Zeker als je als iemand uit de vorige eeuw wordt gezien en je de
tegenpool bent van “cool”.
Coben
weet het gedrag van pubers t.o.v. hun ouders zeer treffend en op
een humoristische manier te verwoorden. Een leuk voorbeeld is de
dialoog tussen Wendy en haar puberzoon Charlie waarbij zij slechts
antwoorden van éénlettergreep krijgt: “Ja, oké, nee”. Of de iets
uitgebreidere en meer geïrriteerde versie van een ontkenning:
“Nee-hee” bij een herhaling van een vraag.
Verzoeking
gaat niet alleen over pubers en overbezorgde ouders maar ook over
negatieve virale marketing en (karakter)moord. Als je denkt dat je
de clou door hebt, verandert
Coben
van koers en ben je het spoor weer bijster. Pas op het eind vallen
alle stukjes op hun plaats. Verzoeking is erg geestig
geschreven en uitermate spannend. Ik heb het boek dan ook niet
gelezen maar verslonden!
©
RtH 10-8-2010
|
