Niets blijft verborgen van Simon Beckett

Titel Niets blijft verborgen
Oorspr. titel The calling of the grave ©  2010| Vertaling: Annoesjka Oostindiër
Gegevens Paperback | blz. 368 | Sijthoff | 2011
ISBN 978 90 218 0385 2
NUR/NUGI 332 (thriller)
Gelezen 27 t/m 30 april 2011
Waardering 8
Inhoud:

Eén, twee, acht. Dat zijn de getallen van ontbinding. Dat is de verhouding waarin alle organismen rotten. In lucht, in water, in aarde. Het is een eenvoudige formule, en een onontkoombare waarheid. Hoe diep ze ook begraven liggen, de doden kunnen hun aanwezigheid toch aangeven. Niets blijft voor altijd verborgen.

Acht jaar geleden werkte forensisch antropoloog David Hunter met gedragsdeskundige Sophie Keller aan het onderzoek naar twee verdwenen meisjes. Hoofdverdachte Jerome Monk stemde ermee in te laten zien waar hij zijn slachtoffers begroef. De zoektocht werd een fiasco.
Een letterlijke schreeuw om hulp zorgt er nu voor dat het verleden wordt opgerakeld. Samen met Sophie gaat David Hunter alsnog naar de graven van de meisjes op zoek. Maar de monsterlijke Monk is intussen ontsnapt uit de gevangenis.

Recensie:

Alles komt (weer) boven

'Een. Twee. Acht. Dat zijn de getallen van ontbinding. De verhouding waarin alle organismen, groot en klein, rotten. In lucht, in water, in aarde. Het is een eenvoudige formule en een onontkoombare waarheid. Hoe diep ze ook begraven liggen, de doden kunnen hun aanwezigheid toch aangeven. Niets blijft voor altijd verborgen.’  Met deze zekerheid opent de voormalige Engelse journalist Simon Beckett zijn vierde boek Niets blijft verborgen met wederom forensisch antropoloog Dr. David Hunter in de hoofdrol.  

Het verhaal gaat eerst een stukje terug in de tijd voor de allesverwoestende klap in het leven van David waardoor hij zijn baan als forensisch antropoloog opgaf en huisarts werd in het noorden van Engeland (zie De geur van sterfelijkheid).

Op voorspraak van een oude vriend, inspecteur Terry Connors, wordt David bij de opgraving van een dood meisje geroepen wier lichaam is gevonden op de uitgestrekte heidevelden van Dartmoor. Hoogstwaarschijnlijk gaat het om één van de slachtoffers van de hoofdverdachte Jerome Monk die ervan beschuldigd wordt in totaal vier jonge vrouwen te hebben vermoord. Met het vinden van dit stoffelijk overschot ontbreken alleen nog de lichamen van de tweelingzussen Zoë en Lindsey. Monk, al veroordeeld voor een andere moord, stemt er uiteindelijk mee in het onderzoeksteam te tonen waar hij de tweeling begraven heeft. Helaas loopt deze zoekactie uit op een fiasco en de meisjes worden nooit gevonden.

Acht jaar later ontsnapt Jerome Monk uit de gevangenis. Een dag daarna wordt David gebeld door de gedragsdeskundige Sophie Keller, één van de personen die bij de mislukte zoektocht aanwezig was. David spreekt af haar de volgende dag in een pub te ontmoeten maar Sophie komt niet opdagen. Daarop rijdt hij door naar Dartmoor waar oude, verdrongen herinneringen weer bovenkomen. Samen met Sophie, die hij lichtgewond in haar woning aantreft, gaat hij op zoek naar de graven van de verdwenen meisjes. Uiteindelijk na veel graaf- en denkwerk komt de schokkende en verrassende waarheid boven.

Ondanks het feit dat ik het boek vrij snel na de verschijningsdatum las, vernam ik dat de eerste recensies niet zo positief waren. Waarschijnlijk ben ik minder kritisch want die mening deel ik niet. Ik heb me prima met Niets blijft verborgen vermaakt. Ik was steeds nieuwsgierig hoe het verder zou gaan met de kwetsbare maar vaak ook onredelijke Sophie, de gedesillusioneerde Terry, de wraaklustige Monk en hoe de frêle chemie tussen Sophie en David zich ontwikkelde. Het verhaal bevat voldoende sluimerende spanning om door te willen lezen en ik had het boek dan ook binnen de kortste keren uit. De regen, de kou, de heuvelachtige verlaten vlaktes van Dartmoor en de geheimzinnige donkere “tors” gaven het geheel een mistroostig maar ook sfeervol karakter.

Ik vind Niets blijft verborgen een prima boek dat niet onderdoet voor zijn eerdere werk. Het verhaal is minder luguber en er krioelen niet zo veel postmortale insecten rond als in de vorige boeken maar voor de rest is het net zo boeiend en aangenaam geschreven als de voorgaande drie thrillers. Beckett kruipt weer onder je huid als micro-organismen in een dood lichaam.

© RtH mei 2011